“We Can Do It”, η ιστορία μιας αφίσας που γράφτηκε στην ιστορία του φεμινισμού

“We can do it” η εμβληματική αφίσα που αποτέλεσε το σύμβολο ενός ολοκλήρου κινήματος και συγκεκριμένα του γυναικείου. Φορώντας φακιόλι στα μαλλιά και επιδεικνύοντας το μπράτσο της η εργάτρια της αφίσας ενθαρρύνει τις γυναίκες. Τα αληθινά της κίνητρα πίσω από αυτή τη κίνηση θα τα δούμε αργότερα. Από τον αμερικανικό φεμινισμό έφτασε να εξαπλωθεί παγκόσμια και μέχρι σήμερα η pop κουλτούρα δημιουργεί συνεχώς εικονικές αναπαραστάσεις του περίφημου αυτού poster. Το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από την εικονιζόμενη γυναίκα στην αφίσα, είναι η Naomi Parker Fraley. Το περασμένο Σάββατο άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 96 ετών.

Ποια ήταν όμως η Naomi; Γεννημένη στην Οκλαχόμα το 1921 ήταν το τρίτο από τα οχτώ παιδιά της οικογένειας Parker. O πατέρας της Joseph εργαζόταν ως μηχανικός εξορύξεων ενώ η μητέρα της Esther Leis ασχολούνταν με τα νοικοκυρικά της οικίας τους.

Το 1942, σε ηλικία είκοσι ετών η Naomi αφού έχει προηγηθεί η ιαπωνική επίθεση στο Pearl Harbour, ξεκινά να εργάζεται στο Naval Air Station στη περιοχή της Alameda. Μαζί της και η δεκαοκτάχρονη αδερφή της, Ada. Ήταν τότε που κατά τη διάρκεια ενός workshop η Parker Fraley αποτέλεσε άθελα της έμπνευση για τη περίφημη αφίσα. Συγκεκριμένα, ο φωτογραφικός φακός την αιχμαλώτισε τη στιγμή που έσκυψε για λίγα λεπτά πάνω από μια μηχανή.

Το στιγμιότυπο συνόδευσε άρθρο σε εφημερίδα. Η Naomi κρατά στη φύλαξη της τη φωτογραφία σαν απόκομμα για χρόνια. Παρότι είδε και εκείνη την αφίσα και είχε διαπιστώσει ομοιότητα με τη δική της φωτογραφία ποτέ της δεν έκανε τη σύνδεση. Το 2011 αφού είδε την ασπρόμαυρη φωτογραφία εκ νέου και ανακάλυψε ότι στη λεζάντα που τη συνόδευε πως το όνομα από κάτω ανήκε σε άλλη γυναίκα και όχι σε εκείνη.

Ένα από τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα facts που περιτριγυρίζουν την αφίσα είναι οι ιστορικές καταβολές της. Όταν το 1943 ο Jay Howard Miller σχεδίασε την αφίσα ανάμεσα στις προθέσεις του δεν ήταν σίγουρα το να γεννήσει ένα φεμινιστικό σύμβολο του. Τι γινόταν εκείνη την εποχή στην Αμερική αλλά και στον κόσμο γενικότερα; Ο Β Παγκόσμιος πόλεμος είχε ταράξει συθέμελα τόσο την Ευρώπη όσο και την Αμερική. Μετά τον όλεθρο στο  Pearl Harbour ήταν πλέον ζωτικής ανάγκης να αυξηθεί η παραγωγή των πολεμικών υλικών. Ήταν όμως και η εποχή που το εργατικό κίνημα έπαιρνε ζωή και χιλιάδες εργάτες αντιδρώντας στην εκμετάλλευση που υπέστησαν διεκδικούσαν τα δικαιώματα τους.

Οπότε κινητοποιείται η προπαγάνδα ως μέσο κινητοποίησης αυτών των πληθυσμών. Με την καλλιέργηση της αίσθησης χρέους απέναντι στη γενέτειρα τους, την  επίκληση της αγάπης  για τη χώρα τους επιχειρήθηκε μια έξυπνα στημένη αλλά μεροληπτική μετάβαση πληροφοριών. Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν ο Miller κλήθηκε να σχεδιάσει μια αφίσα που θα πληρούσε τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις. Μεταξύ των ανδρικών δημιουργήθηκε και μια γυναικεία αφού την εν λόγω εποχή οι γυναίκες βρίσκονταν ήδη μέσα στη βιομηχανία.

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι μπροστάρισσες του φεμινιστικού κινήματος αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν την αφίσα ως συμβολική αναπαράσταση του αγώνα τους  για ανεξαρτοποίηση και χειραφέτηση. “ Rosie the Riveter” ή αλλιώς στα ελληνικά « Ρόζι που καρφώνει» η ονομαστική ταυτότητα του πασίγνωστου poster.

Επί χρόνια όμως θεωρούνταν πως πίσω από τη  “Rosie” κρυβόταν μια άλλη γυναίκα. Ο άνθρωπος που αποκατέστησε την αλήθεια και ανακάλυψε μετά από εξονυχιστική έρευνα τη Naomi, ήταν ο καθηγητής του Seton Hall University, James Jay Kibble. Μετά από μια έρευνα που διήρκησε έξι έτη δημοσιεύει ένα άρθρο στο οποίο φέρνει στο φως τη Parker Fraley.

Η διχογνωμία βέβαια παραμένει καθώς αρκετοί τάσσονται υπέρ της πρότερης εκδοχής που θέλει την αποθανούσα – πλέον- Geraldine Doyle ως τη πραγματική γυναίκα που αποτέλεσε την έμπνευση πίσω από την αφίσα.

Πραγματική ουσία ένα έχει, η αφίσα, ακόμη και αν δεν ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός της προώθησε την γυναικεία αλληλεγγύη. Ένα ηχηρό μήνυμα απέναντι σε κοινωνίες ανδροκρατούμενες “ We Can Do It”. Είμαστε ορμητικές, ατρόμητες, ασταμάτητες και δεν έχουμε την ανάγκη κανενός άνδρα για να το επιβεβαιώσει για εμάς.

Έμμα Σέικο

Share this post

MORE

Πέδρο Αλμοδόβαρ: “Δε θέλω να μιμηθώ τη ζωή στις ταινίες μου. Θέλω να την αναπαραστήσω”

Έχει μια ψυχοπαθολογική σχέση με τη μητέρα του και αγαπά τα έντονα χρώματα, ενώ κακοποιήθηκε...

Me And That Man: Nergal και Myrkur ενώνουν τις δυνάμεις τους στο νέο single “Angel Of Light”

Οι Me And That Man αποτελούν το project, το οποίο μουσικά κινείται ανάμεσα σε  blues...

Νέος Ποινικός Κώδικας: Μοναδική ποινή πλέον η ισόβια κάθειρξη για τα ειδεχθή εγκλήματα

Είναι ξεκάθαρο ότι οι αλλαγές στον ποινικό κώδικα το 2019 αποδείχθηκαν λανθασμένες, με αποτέλεσμα πολλά...

MUSTS

Punked