Την Πρωτοχρονιά του 2020 πιθανότατα οι περισσότεροι είχαν κάποιες ελπίδες ότι αυτός ο χρόνος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο όπως συμβαίνει άλλωστε κάθε φορά. Δέκα μήνες μετά, ακόμα περισσότεροι, είναι βέβαιοι ότι τελικά μπορεί να πάνε όλα χάλια. Έχασα τα πάντα μέσα σε αυτούς τους δέκα μήνες: τον πατέρα μου, τη δουλειά μου, το αγόρι μου, την ψυχραιμία μου, την ψυχική μου υγεία, καθώς και πάσα ιδέα για πολλά πράγματα και ανθρώπους που πριν είχα αξιολογήσει εντελώς λάθος.

Έμαθα όμως, πως όταν κάτι πάει στραβά, να μη γελιέμαι, μπορεί να πάει ακόμα χειρότερα. Αυτές οι αρλούμπες περί θετικής σκέψης συνειδητοποίησα πως τελικά είναι όντως αρλούμπες και πως όσο θετικά κι αν σκέφτομαι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Δεν είμαι το κέντρο του κόσμου όσο κι αν προσπαθώ να το πιστέψω και γελάνε πολλοί εις βάρος μου. Το 2020 συνεχίζει να είναι η χρονιά που κυλάει βασανιστικά για να μας αποδείξει πως είμαστε πολύ ανήμποροι να αλλάξουμε τον κόσμο όσο κι αν αυτό σημαίνει δικαιοσύνη. Η ζωή δεν είναι δίκαιη και εγώ δεν είμαι ο Τζόκερ για να εκδικηθώ.

1

Το 2020 όμως μoυ έμαθε και κάτι ακόμα, το οποίο είναι εξίσου σημαντικό: να κολυμπάω στα σκατά. Γιατί αν δεν ξέρεις κολύμπι στα σκατά, θα πνιγείς από αυτά. Κι επειδή αποκλείεται να αποφύγεις τα σκατά, τουλάχιστον ας μάθεις να κολυμπάς σε αυτά. Έτσι λοιπόν, από όλο αυτό το κακό- που εκεί ήταν, δεν προέκυψε ξαφνικά την 1η Ιανουαρίου του κάθε άλλο παρά σωτήριου έτους που διανύουμε- προέκυψε και ένα καλό: έμαθα να επιβιώνω. Πριν απλά ήξερα να εθελοτυφλώ. Και η διαφορά είναι τεράστια.

Δε μπορώ να φέρω τον πατέρα μου πίσω, δε χρειάζεται να επιστρέψω στη δουλειά που έχασα , ούτε να τα ξαναβρώ με τον πρώην μου. Αυτά όλα έγιναν γιατί ήταν να γίνουν. Κάποιο άλλο προηγούμενο έτος, μπορεί να ονειροβατούσα και να πίστευα ότι ο πατέρας μου θα αναστηθεί- ή έστω θα είχα άρνηση να δεχθώ το θάνατό του-, ότι θα μπορούσα να γυρίσω στην συγκεκριμένη δουλειά χωρίς να με σκοτώσει με την υψηλή της τοξικότητα και πως ο σύντροφός μου θα άλλαζε. Το 2020 διέλυσε και την παραμικρή μου αμφιβολία. Ο πατέρας μου είναι νεκρός και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό, η πρώην μου δουλειά είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε οριστικά και ο πρώην σύντροφός μου δεν μου ταιριάζει. Αυτά είναι λοιπόν τα σκατά στα οποία έμαθα να κολυμπάω χωρίς σωσίβιο για να επιβιώσω και δεν έμαθα κολύμπι το 1985 όταν έβγαλα το σωσίβιό μου,αλλά φέτος. Όλο αυτό είχε μεγάλο ψυχικό κόστος και δεν το αρνούμαι. Αντιθέτως το παραδέχομαι.

2Αυτό δεν είναι κείμενο γραμμένο με μίζερη διάθεση και πεσμένη ψυχολογία. Είναι το πιο συνειδητοποιημένο άρθρο που έχω γράψει ποτέ. Όταν κάτι πάει στραβά, είναι προτιμότερο να πιστεύεις ότι θα μπορέσει να πάει ακόμα χειρότερα και να είσαι απόλυτα προετοιμασμένος γι αυτό, παρά να ελπίζεις ότι θα πάει καλύτερα και να πέφτεις έξω. Στο τέλος της ημέρας το να κρατάς τις προσδοκίες σου χαμηλά τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τις καταστάσεις σε κάνει να αισθάνεσαι λιγότερο προδομένος και πληγωμένος.

Πλέον δεν πιστεύω σε κανέναν και σε τίποτα και θυμάμαι καθημερινά τη φράση του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη “Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος”. Χαμογελάω όταν πραγματικά αξίζει τον κόπο, δίνω ευκαιρίες όταν στ’ αλήθεια θεωρώ ότι πρέπει και κρατώ στη ζωή μου μόνο όσα άτομα και καταστάσεις μου κάνουν όντως καλό. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. 2020 είσαι ένα μεγάλο σχολείο. Και ακόμα έχουμε τρεις μήνες μέχρι να κορυφωθεί το μεγαλείο σου.

Έλενα Φάκου

Την Έλενα την βρίσκετε και στο προσωπικό της rebel spotwww.rebelchic.gr

Instagramhttps://www.instagram.com/elenafakou_swkianou/?hl=en

Κάνε το Kink Motel δικό σου εδώ!

Previous articleLyric βίντεο από τους Sodom για το νέο τους single “Sodom & Gomorrah”
Next articleH Romy των πολυαγαπημένων The xx κυκλοφορεί το πρώτο της προσωπικό single με τίτλο “Lifetime”
Έλενα Φάκου
Είδα πανκιά με εμβληματικές πανύψηλες χρωματιστές μοϊκάνες το 1993 στην πλατεία Piccadilly Circus του Λονδίνου ενώ πρόλαβα και κάποια να αράζουν στο σταθμό του τρένου στο Μοναστηράκι. Πήγαινα στη Βίλα Αμαλία και η πρώτη συναυλία που είδα ήταν των Panx Romana στο Πεδίο του Άρεως. Μου αρέσει να ονειρεύομαι και να χορεύω ξέφρενα. Τα έχω βρει με τον εαυτό μου και ψάχνω ακόμα την αληθινή αγάπη. Στο Punked δε χρειάζεται να απολογούμαι πλέον στους συντηρητικούς. Όταν φύγω από εδώ θα τα πω όλα στο Θεό. Αν υπάρχει φυσικά. Μέχρι τότε θα βρείτε κυρίως όσα σκέφτομαι στην κατηγορία Σέξινες αλλά ως guest θα κάνω εμφανίσεις και σε άλλες στήλες. Στην προηγούμενη ζωή μου, είπαν ότι ήμουν η Marilyn Monroe. Δεν τους πίστεψα. Νομίζω ότι δούλευα σε τσίρκο. Μπορεί και όχι. Δε θα μάθουμε ποτέ. Ζω για να γράφω και γράφω για να ζω. Να με διαβάζετε.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

− 4 = 2