Σταλόνε, δίδαξε ρομαντισμό στη νεολαία!

Είναι σχεδόν αστείο το πως μου ήρθε η ιδέα για αυτό το κείμενο

Date:

Είναι σχεδόν αστείο το πως μου ήρθε η ιδέα για αυτό το κείμενο. Για να είμαι ειλικρινής περισσότερο είναι πράγματα που εύχομαι να μπορέσω μια μέρα να πω δυνατά σε κάποιο άτομο ξεχωριστό, αλλά για την ώρα θα περιοριστώ στο γραπτό λόγο. Έβλεπα το Rocky ένα βράδυ που δεν είχα ύπνο. Λίγο πριν τη μάχη με τον Απόλλο Κριντ, ο Ρόκι λέει στην Άντριαν ότι δεν μπορεί να παλέψει, ότι δεν έχει καμία ελπίδα. Και η Άντριαν απαντάει “οπότε, τι κάνουμε;”. Όχι “τι θα κάνεις;”. Όχι “εσύ”, όχι “εγώ”, “εμείς”. Μέσω αυτού κατέληξα σε ένα συμπέρασμα: μισώ το ρομάντζο (ο Θεός να το κάνει) στις μέρες μας.

Καλά, εδώ που τα λέμε δεν το συνειδητοποίησα τώρα, αλλά είναι αυτό που λέμε “με χτύπησε”. Και οι βραδινές ώρες είναι περίεργες. Ο Τεντ Μόσμπι έλεγε “μετά τις 2 πήγαινε για ύπνο, τίποτα καλό δεν συμβαίνει”, αλλά επιλέγω να τον αγνοώ επιδεικτικά. Τι έλεγα; Α, ναι. Μου τη σπάνε οι σημερινές σχέσεις, αλλά ακόμα περισσότερο η διαδικασία γνωριμίας, φλερτ, τσατ, ραντεβού. Πρέπει να είσαι τόσο μεθοδικός με τα κώλο σόσιαλ που καταλήγεις να μην είσαι ο εαυτός σου. Μια λάθος λέξη, μια λάθος διατύπωση και σαν το one ring πέφτεις μέσα στο Mount Doom.

Πρέπει να κρατάς αποστάσεις για να μην είσαι “ΜΔ”. Υπάρχει ένας αόρατος μετρητής συναισθημάτων που πρέπει να εκφράζεις και βρίσκεται πάνω από το κεφάλι σου. Όταν εκφραστείς πολύ έντονα “πολύ γρήγορα”… ΤΣΟΥΠ! Κάποιος θα σε ρωτήσει αν είσαι σίγουρος, μήπως υπερβάλεις και πρέπει να φύγει ο ενθουσιασμός από πάνω σου. Καλοπροαίρετα, αλίμονο, και δεν είμαι ενάντια σε όλα αυτά, πρέπει να κρατιούνται ισορροπίες. Αλλά αν αισθάνεσαι κάτι, αν έχεις μια κάψα να δράσεις με έναν συγκεκριμένο τρόπο, γιατί να κρατηθείς με το ζόρι; Ίσως αποδειχθεί λάθος, ίσως φας τα μούτρα σου, αλλά πιστεύω ότι κάποια λάθη αξίζει να τα κάνουμε. Δεν ψάχνουμε για άτομα που θα μας ανέχονται, αλλά για άτομα που τους αρέσουμε ακριβώς όπως είμαστε.

Ίσως το χειρότερο πράγμα σήμερα είναι ότι υπερισχύει το “εγώ” κι όχι το “εμείς”. Ο καθένας είναι το δικό του άτομο, με τη δική του προσωπικότητα που παίρνει τις δικές του αποφάσεις. Αλλά φοβόμαστε να φτάσουμε στο σημείο της σχέσης που κάποιες αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από κοινού. Φυσικά υπάρχουν πολλοί παράγοντες και προϋποθέσεις όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, οπότε πάμε παρακάτω.

Ένας πολύ καλός, αδελφικός μου φίλος, όταν γράφεται αυτό το κείμενο είναι αρραβωνιασμένος με μια εκπληκτική κοπέλα και σε μερικές βδομάδες περιμένουν παιδί. Κατευθείαν μου ήρθε στο μυαλό το αγαπημένο μου sitcom, How I Met Your Mother (δεύτερη αναφορά ήδη). Ο κολλητός του Τεντ, του πρωταγωνιστή, ο Μάρσαλ, κάνει πρόταση γάμου στην ήδη επί εννιά χρόνια κοπέλα του (από τα 18 στα 27), Λίλι, και τότε ο Τεντ τρώει μια κατραπακιά και συνειδητοποίει ότι ψάχνει κάτι σαν αυτό που έχουν οι φίλοι του. Και ταυτίστηκα ολοκληρωτικά, τόσο που άρχισα τη σειρά για τέταρτη φορά. Ζηλεύω, αλλά όχι με την κακή έννοια. Περισσότερο θα το έλεγα θαυμασμό. Ενώ άλλοι είχαν προβληματισμούς για το ότι είναι πολύ μικροί, ότι δεν έχουν ζήσει αρκετά για να αποκτήσουν τόσες ευθύνες, εγώ έκατσα στην άκρη και έκλεισα το στόμα μου γιατί θα διαφωνούσα.

Η ζωή δεν τελειώνει όταν γίνεσαι γονιός. Ο πατέρας μου ήταν 21 όταν γεννήθηκα και, άσχετα που είχε βοήθεια παππούδων κτλ, μια χαρά έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Έκανε και δεύτερο παιδί στα 30 του και πάλι οι στερήσεις ήταν μόνο για καλό λόγο, για πρώτες φορές, δεν κλείστηκε σε κάποια φυλακή, απλά έκανε υποχωρήσεις και ωρίμασε. Ούτως ή άλλως δεν ήταν της βραδινής εξόδου και των τρελών περιπετειών της νύχτας.

Επίσης, υπάρχει το άλλο. Αυτό που κυνηγάς τον άλλο πολύ, δεν βλέπεις ανταπόκριση, ίσως τρως και Χ στα ίσια και πάλι επιμένεις. Ξανά και ξανά, τα λάθη που προανάφερα ότι πρέπει να κάνεις. Αλλά ο πατέρας μου έλεγε δυο πράγματα που κάποτε δεν μου άρεσαν και τώρα μεταφέρω τα λόγια του με κάθε ευκαιρία. Το ένα ήταν “να διεκδικείς αυτό που θες, μην περιμένεις να στο φέρει κάποιος”. Και το δεύτερο και πιο σημαντικό: αν δεν ρωτήσεις, η απάντηση θα είναι πάντα “όχι”.

Μας τρώει, όμως, ο εγωισμός. Τι θα πουν οι φίλοι μας στον καφέ όταν θα τους πούμε ότι επιχειρήσαμε τρίτη φορά με το ίδιο άτομο και φάγαμε τρίτη φορά άκυρο. “Χέστη μωρέ, δεν αξίζει να χαλιέσαι”. Ναι, ε; Εντάξει, καταλαβαίνω ότι σε ένα βαθμό μια τέτοια πιθανή απάντηση είναι από ενδιαφέρον για το well-being μας, αλλά ο άλλος δεν έχει τα μάτια μας, δεν ξέρει πως βλέπουμε εκείνο το άτομο. Δεν έχει την καρδιά μας να καταλάβει πως χτυπάει όταν μας κοιτάζει. Και πρέπει να είμαστε υπεράνω τέτοιων εγωισμών. Εγωισμό να έχεις όταν ο άλλος σου βάζει τρίποντο στη μούρη και θες να απαντήσεις με το ίδιο νόμισμα. Στον έρωτα ο εγωισμός μένει απ’ έξω.

Ο Ρόκι μετά από 15 γύρους με τον Απόλλο Κριντ, που κατάφερε με κάποιο τρόπο να μείνει όρθιος, δεν νοιάστηκε για το αποτέλεσμα. Δεν ήθελε να κάνει δηλώσεις. Έψαχνε την Άντριαν, φώναζε το όνομά της. Σε ένα κατάμεστο στάδιο με χιλιάδες κόσμο, δεν άκουγε κανέναν, δεν έβλεπε κανέναν άλλο, παρά μόνο εκείνη. Βάλτε να δείτε την τελευταία σκηνή. Κάθε ήχος που δεν είναι ο Ρόκι να φωνάζει το όνομα της Άντριαν και το αντίστροφο, δεν ακούγεται τόσο δυνατά και καθαρά και δεν είναι πρόβλημα sound mixing. Γι’ αυτό η ταινία τελειώνει με τους δυο τους να λένε “σ’ αγαπώ” και θριαμβευτική μουσική, γιατί ο Ρόκι δίνει δύο αγώνες και κερδίζει στον πιο σημαντικό: αυτόν της αγάπης.

Να είστε σαν τον Ρόκι και την Άντριαν, τον Μάρσαλ και τη Λίλι, τον Ηλία και τη Χριστίνα.

Δημήτρης Κουντούρης

Δημήτρης Κουντούρης
Δημήτρης Κουντούρης
Είμαι απλά ένας τύπος που είχε κουράσει τους γύρω του με το να μιλάει για ταινίες και σειρές. Οπότε, είτε ανοίγω μια κάμερα, είτε ένα word και απευθύνομαι σε όσους μοιράζονται το πάθος και το ενδιαφέρον μου για το σινεμά και την καλή τηλεόραση. Ή απλά σε όσους αναρωτιούνται "να το δω αυτό ή να μη το δω;".

Share post:

LATEST

Frankenstein- “O χαμένος παράδεισος” από την Λένα Κιτσοπούλου

Τίποτα δεν με αγάπησε περισσότερο από ότι το αγάπησα εγώ. Αυτό δεν είναι τέρας’; Αριστουργηματική κυνικότητα ή το γενεαλογικό δέντρο του τέρατος που απλώνεται από...

MUSTS

Jack White: Fear of the Dawn – Μήπως μιλάμε για το δίσκο της χρονιάς;

Τα ελληνικά ραδιόφωνα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Μιλάμε...

Ατυχήματα στα γυρίσματα ταινιών: Όταν ο Drago έστειλε τον Stallone στο νοσοκομείο στο “Rocky 4”

Το ατύχημα με ταχύπλοα, τα οποία συμμετείχαν στα γυρίσματα...
Punked