Kafreview: “Studio 666” (Για τον Taylor ρε γ@μ#το!)

Οι Foo Fighters το ξέρουν ότι δεν είναι ηθοποιοί, οπότε δίνουν ρεσιτάλ campiness και είναι υπέροχο

Date:

Αρχικά δε σκόπευα να ασχοληθώ με την κωμωδία τρόμου των Foo Fighters, γιατί δεν έχει και κάτι για να αναλύσεις. Μετά θυμήθηκα ότι ο θάνατος του Taylor Hawkins με ενοχλεί πραγματικά, οπότε θα μοιραστώ μερικές εντυπώσεις, με το δικό μου “διπλωματικό” τρόπο (ΓΚΟΥΧΓΚΟΥΧ).

Πρώτον και κύριον: όποιος νομίζει ότι η ταινία είναι η ωδή στην υποκριτική, είναι το λιγότερο μ@λ@κ@ς. Παμ’ παρακάτ’…

Σεναριακά τα πράγματα είναι απλά: οι FF πρωταγωνιστούν παίζοντας τους εαυτούς τους και μετακομίζουν σε ένα παλιό αρχοντικό, μπας και βρει ο Dave Grohl έμπνευση για νέα μουσική, γιατί το κοκομπλόκο τον βάρεσε χειρότερα απ’ ότι ο Chris Brown βάραγε τη Rihanna (too soon? Χ#στηκα).

Έλα ρε Λάκη όμως που το maison έχει κάτι ορδές με δαιμόνια μέσα και κάνουν anal penetration στην ψυχή του Dave και τον δαιμονίζουν (“γ@μώ την ΠΣυχή” σου που λέει ο κάφρικος λαός). Ενώ λοιπόν ο Dave Grohl προσπαθεί να βγάλει το απόλυτο νεκροσατανοβόθρικ κομμάτι (και σφάζει όποιον του λέει όχι), ο κλήρος πέφτει στην μπάντα του να τον σώσει. Κοινώς τον ήπιαμε, γιατί η μπάντα είναι στην κοσμάρα της: ο Pat νυστάζει μόνιμα, ο Rami προσπαθεί να γ@μήσει τη γειτόνισσα και οι υπόλοιποι απλά βαριούνται και θέλουν να πάνε σπίτια τους.

Οι FF το ξέρουν ότι δεν είναι ηθοποιοί, οπότε δίνουν ρεσιτάλ campiness και είναι υπέροχο. Ξοδεύουν όλη την ταινία παίζοντας μουσικάρες, με μια μικρή εξαίρεση τον Dave που σκορπάει αίματα, ξερατά και σπλατεριές που κατουράνε τον Tarantino στα μούτρα και κάτι κανιβαλιστικές τάσεις που θυμίζουν μαστουρωμένο Hopkins (*insert Hannibal’s “τφτφτφτφτφτφφφ” here)!

Την όλη παράσταση κλέβει ο ΘΕΟΥΛΗΣ Taylor Hawkins, γιατί είναι η φωνή του κοινού. Μόλις το team αρχίζει να σχεδιάζει πλάνο για να εξορκίσει τον δαιμονο-Dave, ο τύπος είναι μέσα με τα μπούνια. Μόλις του λένε ότι το πλάνο περιλαμβάνει αυτόν ως δόλωμα όμως, μπαίνει σε mode “δεν είμαι ο μαύρος της παρέας ρε π@π@ρες”. Γενικά το όλο “drama queen nervous breakdown” του είμαστε εμείς (και όλοι ξέρουμε πώς καταλήγουν οι μαύροι στις ταινίες τρόμου… SPOILER ALERT).

Επίσης η ταινία έχει 3 cameos μέσα από Lionel Richie (ναι μ@λ@κες, καλά διαβάσατε), Carpenter και Kerry King, με τον τελευταίο να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα… να μοιράζει γ@μωσταυρίδια προς πάσα κατεύθυνση.

Εν-fucking-ολίγοις, η ταινία είναι ότι πρέπει για χαλαρό χαβαλέ μια σάπια μέρα. Πάρτε μπυρόνια, πικάντικες πίτσες, αράχτε καναπεδάρα με το αμόρε, ρευτείτε, κλ@στε, ερωτευθείτε, φωνάχτε “ΓΙΑ ΤΟΝ TAYLOR ΡΕ Γ@ΜΩΤΟ” και πατήστε play. You’re welcome c*nts!

Jimmy Tsolakis

Jimmy Tsolakis
Jimmy Tsolakis
Αν περιμένεις άρθρα που δένουν αρμονικά με τα υπόλοιπα του site, καλές 32 Φλεβάρη, μάστορα ή μαστόρισα. Εδώ μέσα θα πιάνουμε από ταινίες, μέχρι και το τι χρώμα θες να βάψεις τις πατάτες σου για το Πάσχα (ναι ρε πατάτες, υπάρχει πρόβλημα;). Όλα θα είναι γραμμένα σε ύφος να σου πέφτουν τα μαλλιά και αν δεν έχεις και πολλά μαλλιά εξ' αρχής, προσκύνα με προκαταβολικά, θα σε κάνω ομοιόμορφο/ομοιόμορφη. (Insert maniacal laugh)

Share post:

LATEST

MUSTS

20 αγαπημένα fast-paced τραγούδια των Iron Maiden

Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί πάση θυσία με την...

Rocky (1976) – Η ταινία σταθμός στην καριέρα του Sylvester Stallone

Αν νομίζετε ότι ο Sylvester Stallone δεν έχει κάνει...

Jean-Michel Basquiat: Νοικιάζεται το διαμέρισμα και στούντιο του στην Νέα Υόρκη

Το 1983, ο καλλιτέχνης ο Jean-Michel Basquiat νοίκιασε ένα...

Τα καλύτερα μέρη για να ξεκινήσεις Pit (εκτός από ένα live)

Πλησιάζει 10 Δεκέμβρη και έχουμε live Wolfheart, οπότε πρέπει...
Punked