Doctor Strange in the Multiverse of Madness ή (The Scarlet Witch Show)

Date:

Ναι, ναι, ναι! Τo Doctor Strange in the Multiverse of Madness, η άτυπη συνέχεια του Spider-Man: No Way Home είναι επιτέλους εδώ. Αφήνουμε τις πολλές εισαγωγές, γιατί έχουμε να κάνουμε βουτιά στο πολυσύμπαν!

Όπως κάθε ταινία, το Doctor Strange in the Multiverse of Madness ήταν επίφοβο, γιατί όταν υπάρχει μεγάλο hype, παραμονεύει και η μεγάλη απογοήτευση. Εν τέλει, όμως, δεν είναι το τυπικό προϊόν του MCU. Στο πρώτο μισό αναρωτιόμουν αν είναι μια ταινία MCU με την υπογραφή του Sam Raimi (Evil Dead, Spider-Man Trilogy) ή μια ταινία Sam Raimi που τυχαίνει να ανήκει στο MCU. Και θα ήμουν ευχαριστημένος με το πρώτο, αλλά χαίρομαι τόσο πολύ που εν τέλει ήταν το δεύτερο. Η ταινία φωνάζει Sam Raimi από χιλιόμετρα. Από τη μέση και μετά, το Doctor Strange 2 γίνεται κάτι που δεν έχουμε δει ποτέ ξανά στο MCU. Μια ταινία τρόμου. Ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντινό σε ταινία τρόμου.

Σε καμία σκηνοθετική του δουλειά ο Sam Raimi δεν έχει ξεχάσει τις ρίζες του και η συγκεκριμένη δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο θείος Σαμ αρμέγει το PG-13 όσον αφορά το αίμα και το gore και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βλέπεις ταινία της Marvel ή το Evil Dead (με μια δόση υπερβολής).

Δύο πράγματα παρατήρησα ότι φοβόντουσαν οι περισσότεροι και σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Το πρώτο είναι η διάρκεια. Πολλοί θεώρησαν ότι λόγω του κόνσεπτ η ταινία έχει να κάνει πάρα πολλά πράγματα και οι δύο ώρες και 6 λεπτά δεν θα είναι αρκετός χρόνος. Θεωρώ ότι η διάρκεια είναι τέλεια, ακριβώς όσο χρειάζεται για να πουν ακριβώς την ιστορία που θέλουν, χωρίς να κάνει καθόλου κοιλιά.

Το δεύτερο πράγμα που για κάποιους είναι ίσως ο μόνος λόγος να δουν την ταινία, είναι τα cameos, οι σύντομες εμφανίσεις-έκπληξη. Και ευτυχώς δεν είναι ανεξέλεγκτα, δεν γίνεται κάποια παρέλαση. Όποιος βρίσκεται εκεί, βρίσκεται εκεί για καλό λόγο. Είναι ένα καλό παράδειγμα του πως να κάνεις ένα easter egg και να χορηγήσεις στο κοινό μικρές και σωστές δόσεις νοσταλγίας. Χαμογέλασα πλατιά, ένιωσα σαν μικρό παιδί και δάκρυσα. Αλλά όσο έπρεπε.

Tο χιούμορ ήταν ίσως αυτό που με εξέπληξε πιο θετικά από οτιδήποτε άλλο. Είναι ένα από τα μεγάλα μου προβλήματα σε κάθε ταινία του MCU. Στην περίπτωση του Doctor Strange 2, όμως, ήταν μετρημένο και κυρίως περιστασιακό. Το λεγόμενο situational χιούμορ. Ποτέ δεν διακόπτεται μια σκηνή απλά για να ειπωθεί ένα αστείο. Είναι η πρώτη ταινία της Marvel μετά το Civil War που έχει τόσο καλή ισορροπία σε αυτό το κομμάτι.

Σε αυτή την ταινία βρίσκουμε τη Wanda ακριβώς εκεί που την αφήσαμε στο φινάλε του WandaVision. Η Wanda κουβαλάει αβάσταχτο πόνο στην καρδιά της και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να είναι ευτυχισμένη. Η ταινία ανήκει στη Scarlet Witch και η Elizabeth Olsen είναι καλύτερη από ποτέ. 

Το γεγονός ότι η Wanda είναι ο MVP για μένα δεν σημαίνει και ότι μένει στην άκρη ο ομότιτλος χαρακτήρας. Η ταινία λέγεται Doctor Strange και είναι όντως ταινία Doctor Strange. Μαθαίνουμε ακόμα περισσότερα για τον Stephen και το παρελθόν του, ενώ εξερευνείται περισσότερο και η σχέση του με την Christine Palmer. Ο Benedict Cumberbatch είναι εξαιρετικός σε κάθε του εμφάνιση στο MCU και ήταν ώρα επιτέλους να αποκτήσει άλλη μία σόλο περιπέτεια στην οποία να μπορεί να λάμψει και το κάνει, παίζοντας μάλιστα πάνω από έναν ρόλο.

Ο χαρακτήρας, όμως, που είναι η καρδιά της ταινίας δεν είναι κανένα από τα δύο μεγάλα ονόματα, αλλά η America Chavez. Θεωρώ ότι ήρθε για να μείνει στο MCU. Η σχέση της με τον Strange είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία της ταινίας. Δεν είχα καν ακουστά τον χαρακτήρα πριν δω την ταινία και στο τέλος αναρωτήθηκα πότε θα έχω τη χαρά να την ξαναδώ.

Λίγο πριν το τέλος άρχισα να φοβάμαι ότι όλα θα επιλυθούν με απογοητευτικό τρόπο, μια απλή ψηφιακή μάχη και τίποτα παραπάνω, αλλά η ταινία δεν επαναλαμβάνει το λάθος του WandaVision. Το WandaVision ήταν ό,τι πιο πρωτότυπο και ιδιαίτερο είχαμε δει ποτέ στο MCU, αλλά το φινάλε του ήταν το συνηθισμένο trope του καλού και του κακού που έχουν παρόμοιες δυνάμεις και ενώ ο κακός φαίνεται πιο δυνατός, ο καλός κάνει κάτι και τον ξεπερνάει. Αυτή τη φορά, όμως, υπάρχει μια συναισθηματική κλιμάκωση, η οποία τιμάει και δικαιώνει το ταξίδι των χαρακτήρων, δίνοντάς μας ένα ικανοποιητικό και έντονα συναισθηματικά φορτισμένο φινάλε, χωρίς να κυριαρχούν γροθιές, ξόρκια και portals.

Ίσως το μόνο αρνητικό που έχω να προσάψω είναι ότι ένιωθα καθ’ όλη τη διάρκεια ότι το διακύβευμα ενώ είναι αρκετά μεγάλο, δεν είχε το απαραίτητο βάρος. Υπάρχουν συνέπειες, δεν είναι όλα ρόδινα μέχρι το τέλος, αλλά εκεί που έπρεπε δεν ένιωσα ποτέ πραγματικό κίνδυνο. 

H ταινία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και συνοδεύεται από εξαιρετική σκηνοθεσία, ερμηνείες και οπτικά και ψηφιακά εφέ. Θα προτιμούσα κάθε φορά να έπαιρνα δύο σερί ταινίες με την υπογραφή ενός ταλαντούχου, οραματιστή σκηνοθέτη, παρά να πηγαίνω από ταινιάρες σε νερόβραστες, άχρωμες κωμικές περιπέτειες σε μόλις λίγους μήνες.

Ίσως δεν είναι αυτό που πολλοί νομίζουν, έχω δει διάφορες αντιδράσεις και πιστεύω ότι πολύς κόσμος έχει δημιουργήσει προσδοκίες που δεν θα έπρεπε να έχει. Προσωπικά, μπήκα με καθαρό μυαλό στην αίθουσα και παρακολούθησα μια στοχευμένη και οπτικά πανέμορφη υπερηρωική ταινία, που ξέρει ακριβώς τι ιστορία θέλει να πει και το κάνει δίνοντας έμφαση και βάθος στους χαρακτήρες της, έχοντας πάνω απ’ όλα μια δυνατή, μια ηχηρή καλλιτεχνική φωνή στο τιμόνι.

Δημήτρης Κουντούρης

Μπορείς να βρεις περισσότερα για τον Δημήτρη στο προσωπικό του κανάλι στο Youtube !

Δημήτρης Κουντούρης
Δημήτρης Κουντούρης
Είμαι απλά ένας τύπος που είχε κουράσει τους γύρω του με το να μιλάει για ταινίες και σειρές. Οπότε, είτε ανοίγω μια κάμερα, είτε ένα word και απευθύνομαι σε όσους μοιράζονται το πάθος και το ενδιαφέρον μου για το σινεμά και την καλή τηλεόραση. Ή απλά σε όσους αναρωτιούνται "να το δω αυτό ή να μη το δω;".

Share post:

LATEST

MUSTS

Οι Megadeth ανακοίνωσαν τις λεπτομέρειες του νέου τους άλμπουμ “The Sick, The Dying… And The Dead”

Η πολυαναμενόμενη επιστροφή των Megadeth και του Dave Mustaine...

Διάσημοι συγγραφείς που πέθαναν στον άσσο

Η εικόνα ενός φτωχού συγγραφέα που παλεύει για μια...

Οι Metallica κάνουν σεμινάρια στους θαυμαστές τους

Οι Metallica συνεργάστηκαν με τη Yousician, διαδραστική και εκπαιδευτική...

“Ants from up there”: Μετά από ένα χρόνο οι Black Country, New Road επιβεβαιώνουν όλους όσους πίστεψαν στο ντεμπούτο τους

Κινηματογραφικές μπαλάντες, δραματικότηταs "Funeral" των "Arcade Fire", sci-fi κατάθλιψη...
Punked