Archive 81: Πολύ “κακό” για το τίποτα;

Εγώ να πω κάτι, τώρα κατάλαβα γιατί δεν επανέφερε κανείς τους τόσα χρόνια τον Kaelego, και εγώ στη θέση του σιγά μη γύρναγα με τόσους ερασιτέχνες τριγύρω. 

Date:

Δεν είναι λίγες οι φορές που εμφανίζεται από το “πουθενά” μια πολλά υποσχόμενη σειρά, κάνοντας τα απανταχού horror junkies να παίρνουν θέση μπροστά από το Netflix, με απώτερο σκοπό να δούμε κάτι επιτέλους της προκοπής ή να αγγίξουμε το “θείο”, όπως ακριβώς συνέβη με τους οπαδούς του Kaelego στην σειρά “Archive 81”.

Λίγο πριν ξεκινήσω τη σειρά ομολογώ ότι είχα διαβάσει διάφορα άρθρα χωρίς spoilers τα οποία έδιναν και έπαιρναν σε σχόλια του τύπου, “Η σειρά που θα σας κάνει να χάσετε τον ύπνο σας”, ή “Η καλύτερη horror σειρά της σεζόν είναι εδώ” κτλ. Ας πάρουμε όμως τα γεγονότα λίγο από την αρχή πριν βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα ( αν δεν την έχεις δεί και σκοπεύεις θα κάνουν πάρτυ τα spoilers παρακάτω, οπότε ξανασκέψου το πριν συνεχίσεις).

Ο κεντρικός χαρακτήρας Dan Turner προσπαθεί να συνεχίσει φυσιολογικά τη ζωή του έπειτα από το ανεξήγητο ατύχημα που στοίχησε τη ζωή σε όλα τα μέλη της οικογένειας του, όταν εκείνος ακόμα ήταν παιδί. Ενήλικος πλέον αναζητά τη γαλήνη η οποία δεν έρχεται ποτέ, μέχρι που στο δρόμο του βρίσκεται ο μυστηριώδης Virgil Davenport, ο οποίος του προσφέρει μια γεναιόδωρη δουλειά με σκοπό να αποκαταστήσει τις κασέτες που διασώθηκαν έπειτα από μια μυστηριώδη καταστροφική φωτιά στο κτήριο Visser το 1994. Ο Dan θα αρχίσει να επισκευάζει και να βλέπει το περιεχόμενο τους μέχρι που θα ανακαλύψει ότι πίσω από αυτές κρύβονται καλά κρυμμένα μυστικά από το υπερπέραν… τα οποία όμως από ότι φαίνεται δε θα μάθουμε και ποτέ, ακόμα και μετά το τέλος της σειράς.

Στις κασέτες λοιπόν κάνουν παρέλαση όλοι οι μυστηριώδης ένοικοι του Visser, όπου ο καθένας τους χτίζει μια αινιγματική προσωπικότητα, διαδραματίζοντας ένα τελείως διαφορετικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η Melody Pendrasová αποτελεί επίσης την κεντρική ηρωίδα της σειράς, η οποία μετακομίζει στο κτήριο (με μια κάμερα κολλημένη στο δεξί της χέρι) αρχικά για να ερευνήσει την ιστορία του, αλλά λίγο αργότερα θα μάθουμε ότι εκεί έζησε η πραγματική της μητέρα, οπότε στην προσπάθεια της να μάθει τι ακριβώς της συνέβη θα αρχίσει μια έρευνα στην οποία όμως κανείς από τους ενοίκους δε φαίνεται διατεθειμένος να συνεργαστεί. Η μόνη που φαίνεται να την καταλαβαίνει είναι η “Αι Φερ” μάνατζερ του κτηρίου, η 14χρονη Τζες η οποία είναι το παιδί για όλες τις δουλειές και αντικειμενικά η μόνη που δε κρύβει μέσα της όλα τα σκοτεινά μυστικά του κτηρίου (ίσως και γι αυτό να της έταξαν βέβαια “να χωρέσει έναν ολόκληρο κόσμο μέσα της”… θα καταλάβετε αν δείτε τη σειρά τι ακριβώς εννοώ).

Τέλος για να τελειώσουμε και τις βασικές “συστάσεις” χαρακτήρα κλειδί αποτελεί ο Samuel ο οποίος ενώ έχει εμφάνιση από αυτές που εμφανίζεις στη μάνα σου δίχως δεύτερη σκέψη, θα εξελιχθεί στον μάστερ manipulator του κτηρίου για να μπορέσει να εκτελέσει τα “σατανικά” σχέδια που διαθέτει ο ίδιος, αλλά και όλο το παρεάκι που έχει μαζέψει στο Visser.

Πάμε λοιπόν στο δια ταύτα.

Δεν έχω σκοπό να αναλύσω όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη σειρά, όσο το να σταθώ αρχικά στο ότι πίσω από τη σκηνοθεσία βρίσκεται ο “τεράστιος” James Wan, γνωστός από το Conjuring Universe οπότε καταλαβαίνουμε ότι πήχης αυτόματα ανεβαίνει αρκετά ψηλά, άσχετα βέβαια ότι στο πρόσφατο Malignant, δε μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Παρόλα αυτά όπως και να το κάνουμε, η σκηνοθεσία αυτόματα έθεσε ένα πολύ υψηλό potential για την εξέλιξη της, οπότε και οι απαιτήσεις ήταν ανάλογες.

Ενώ λοιπόν έχουμε μια πλοκή που θα μπορούσε κάλλιστα να μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον με την εξέλιξη της, η ατμόσφαιρα είναι τόσο αργή που κάνει τα γεγονότα να εξελίσσονται με ταχύτητα χελώνας, τόοooσο αργά χωρίς να μπορείς καν να εστιάσεις στο τι ακριβώς συμβαίνει στην ιστορία. Τα topics που ανοίγει κάθε επεισόδιο οδηγούν σε μια παραπάνω ερώτηση, η οποία δημιουργεί στο θεατή την αίσθηση ότι μονίμως κάτι θα συμβεί ή κάτι θα εξελιχθεί, χωρίς όμως να γίνεται απολύτως το παραμικρό που θα βοηθήσει στη συνέχεια της ιστορίας.

Δε θεωρώ ότι είναι σωστό να έχουμε φτάσει στα τελευταία επεισόδια και η ατάκα να είναι “άντε θα γίνει κάτι” ή εδώ θα γιορτάσουμε το 2023; Έχουμε μια σειρά που αναμιγνύει αιρετικά συστατικά με ταξίδια στο χρόνο και παράλληλες διαστάσεις, και χάνουμε τη μπάλα ενώ σφύριξε στο ’90 και μας έδωσε και παράταση. Αντικειμενικά το Archive 81 θα μπορούσε να θέσει νέες βάσεις στις horror σειρές αλλά χάνεται κοινώς στη μετάφραση, ενώ στην προσπάθεια των δημιουργών να δημιουργήσουν ένταση, αινιγματική δράση και αιρετικό σασπένς καταλήγουμε να έχουμε αποκοιμηθεί από τον ήχο – προσευχή στο Kaelego, να έχουμε φτάσει στο τελευταίο επεισόδιο και πάλι άκρη να μην έχει βγεί.

… Η Iris Vos εμφανίστηκε το 2022, αλλά που πήγε; Η Melody τελικά ήταν σε παράλληλη διάσταση, και τι ακριβώς συνέβαινε εκεί; Tελευταίο επεισόδιο εμφανίζεται η μάνα της σε μουδ άντε μιας και τελειώνει η σεζόν να σας πω ότι είμαι και εγώ εδώ, ελάτε να τελειώνετε να τη φέρουμε πίσω και άλλες χαοτικές ιστορίες. Η Melody επιστρέφει στο 2022 με τη βοήθεια του Dan, αλλά εκείνος ξυπνά σε ένα νοσοκομείο, που στο τζάμι υπάρχει η “αινιγματική” αντανάκλαση από τους δίδυμους πύργους, άρα καταλαβαίνουμε ότι σίγουρα δεν βρίσκεται στο 2022.

Εγώ να πω κάτι, τώρα κατάλαβα γιατί δεν επανέφερε κανείς τους τόσα χρόνια τον Kaelego, και εγώ στη θέση του σιγά μη γύρναγα με τόσους ερασιτέχνες τριγύρω. 

Η σειρά αφήνει αιχμές για δεύτερη σεζόν, άρα ίσως μάθουμε περισσότερα τότε αν και δεν υπάρχει ακόμα κάποια επίσημη ανακοίνωση για τη συνέχεια της από το Netflix. Είδωμεν!

Υ.Γ: Τι το θελαν να βγεί το Kaelego από την οθόνη του βίντεο λες και είμαστε στο The Ring; Αυτά τα χαίρια μας τα έκανε η Samara το 2002 και κλείσανε τα videoclub, τώρα τι ψάχνεις να βρείς. Next!

Χρύσα Αντωνιάδη

Χρύσα Αντωνιάδη
Χρύσα Αντωνιάδη
I used to get upset by people not understanding me, but I’ve made a career out of it now...

Share post:

LATEST

MUSTS

John Malkovich: Ο κορυφαίος ηθοποιός θα παίξει τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο

Ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς διεθνώς, ο χαρισματικός Τζον Μάλκοβιτς έρχεται...

Frankenstein- “O χαμένος παράδεισος” από την Λένα Κιτσοπούλου

Τίποτα δεν με αγάπησε περισσότερο από ότι το αγάπησα...
Punked