Η χθεσινή 31η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το 2009 ως η “Παγκόσμια ημέρα τράνς ορατότητας” για όσα τρανς άτομα ζούμε ανοιχτά με τη ταυτότητα φύλου με το οποίο αυτοπροσδιοριζόμαστε, και αγωνιζόμαστε ταυτόχρονα για ίσα δικαιώματα σε κάθε τομέα με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας.

Η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα γενικά έχει δεχτεί διαχρονικά αρκετό ρατσισμό και χλεύη, αλλά για τα τρανς άτομα ο ρατσισμός, ο χλευασμός και η κακοποίηση είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο για τα περισσότερα εξ’ ημών.

Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά του δικού μας φεγγαριού την οποία δεν θα πρέπει να αγνοεί κανένας και σε αυτή τη σκοτεινή πλευρά. Θα συναντήσουμε τρανς άτομα σε απόλυτη ένδεια τα οποία έχουν σημαντικότατο πρόβλημα στέγασης και σίτισης, που φιλοξενούνται προσωρινά σε δομές, που τρέφονται από συσσίτια και κοινωνικές κουζίνες, που πιθανόν μένουν σε υπόγεια χωρίς ρεύμα πολλές φορές και που η καθημερινότητα τους πολλές φορές είναι δυσβάσταχτη.

photo-1583433713740-6b3f35a3d232Ως μια τρανς γυναίκα που ζεί με ορατότητα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και που μέσα σε αυτά τα χρόνια είδα τόσα όσα δεν είχα δει σε ολόκληρη τη ζωή μου, μπορώ με σαφήνεια να περιγράψω καταστάσεις επαγγελματικών αποκλεισμών, κοινωνικών στιγματισμών σε σημείο που πολλές φορές να αδυνατεί κάποιο τρανς άτομο να νοικιάσει ακόμη και στέγη, ή ακόμη και οικογενειακή επιχείρηση να αναγκαστεί να βάλει λουκέτο καθώς η τοπική κοινωνία έπαψε να στηρίζει τη συγκεκριμένη επιχείρηση μετά το coming out του τρανς παιδιού της.

Σε προσωπικό επίπεδο, αν και δυσκολεύτηκα πολύ στην αρχή της φυλομετάβασης μου, έχω καταφέρει να ζώ φτωχικά μεν (όπως πολύς κόσμος άλλωστε), αλλά κάπως έτσι που όσα κάνω για να ζήσω δεν έχουν για μένα ψυχικό κόστος.

Οι επαγγελματικοί αποκλεισμοί σχετικά με τα τρανς άτομα, είναι τέτοιοι που για τις περισσότερες τρανς γυναίκες η εργασία στο σέξ, είναι πολλές φορές μονόδρομος και όπως ισχύει και για τις cis γυναίκες, έτσι και για τις τρανς, όταν είναι επιλογή είναι απόλυτα σεβαστό (είναι ξακάθαρα μια δουλειά και μάλιστα η αρχαιότερη), αλλά όταν μια κοινωνία εξαναγκάζει πολίτες της να ασχοληθούν με τη σεξουαλική εργασία μη αφήνοντας τους διαφορετική επιλογή, τότε υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα τεράστιο.

3Δεν σκοπεύω να κουράσω, άλλωστε υποσχέθηκα στην Editor in Chief μας ότι θα είναι μικρό το κείμενο και για ακόμη μία φορά, ξέφυγα (Χρύσα συγχώρεσε με), γι’ αυτό θα αναφέρω επιγραμματικά ότι ακόμη και σήμερα σχεδόν 4 χρόνια μετά τη ψήφιση του νόμου 4491/2017 περί της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, είναι εξαιρετικά δύσκολο για ένα τρανς άτομο να αλλάξει τα έγγραφα του σύμφωνα με το επιθυμητό φύλο, λόγω του πολύ υψηλού κόστους, αλλά και της εξαιρετικά χρονοβόρας δικαστικής διαδικασίας.

Η διαδικασία χειρουργικής επιβεβαίωσης του φύλου είναι και θεωρείται για το εθνικό σύστημα υγείας ως αισθητική επέμβαση και ως εκ τούτου δεν καλύπτει απολύτως τίποτα αναγκάζοντας πολλά τρανς άτομα να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα με το ανάλογο τεράστιο κόστος. Για παράδειγμα η χειρουργική επιβεβαίωση του φύλου για μια τρανς γυναίκα (m2f surgery) κοστίζει περίπου 11-12 χιλιάδες ευρώ μόνο για την επέμβαση στα γεννητικά όργανα, έτσι μιας και μιλάμε για μια ιδιαίτερα φτωχή κοινωνική ομάδα τα ενδιαφερόμενα άτομα που δεν έχουν κάποια βοήθεια από το οικογενειακό περιβάλλον τους ή θα στραφούν στη λύση του crowfunding (όπως η υπογράφουσα) ή θα μείνουν για μία ζωή εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που είναι για εκείνα απόλυτα ξένο.

Κλείνοντας το κομάτι των κοινωνικών αποκλεισμών δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη δική μου υπόθεση η οποία αν και είναι λίγο πολύ γνωστή πλέον λόγω της δημοσιότητας που έχει πάρει έχω το θλιβερό φαινόμενο να μου απαγορεύουν την επαφή με το παιδί μου, λόγω της ταυτότητας του φύλου μου και να έχω υποστεί σε όλη αυτή τη δικαστική διαδικασία εξευτελισμό και διασυρμό.

Ας δούμε όμως και φωτεινά παραδείγματα από τρανς άτομα που σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν κάνει τεράστια βήματα και δείχνουν παντού, το ότι όταν οι ευκαιρίες είναι πραγματικά ίσες, μπορούν να κάνουν θαύματα πραγματικά.

Πρώτη απ΄όλες και όλους θα συναντήσουμε τη νέα υφυπουργό υγείας των Η.Π.Α Ρέιτσελ Λεβίν, τη πρώτη τρανς γερουσιαστή στην ιστορία των Η.Π.Α Σάρα Μακμπράιαντ, την αναπληρώτρια πρωθυπουργό του Βελγίου Πέτρα ντε Σούτερ, τη Mαρί Κο, τη πρώτη τρανς δήμαρχο που εκλέχθηκε στη Γαλλία, στο Tilloy-lez-Marchiennes, τις αδερφές Λάνα και Λίλυ Γουατσόφσκι σκηνοθέτηδες και παραγωγούς πολλών γνωστών ταινιών του Χόλυγουντ, με γνωστότερη όλων το Μάτριξ, τον διάσημο ηθοποιό Έλιοτ Πέιτζ, την ηθοποιό Λαβέρν Κόξ, το διάσημο τοπ μόντελ Antreja Pejic,τόπ μόντελ είχαμε και στην Ελλάδα παλιότερα, μια πανέμορφη γυναίκα τη Τζένη Χειλουδάκη, τη γνωστή make up artist και youtuber από τη Δανία Νίκι ντε Γίανκερ και πολλές και πολλούς ακόμη σε κάθε πεδίο δράσης, πολιτικό, καλλιτεχνικό, επαγγελματικό.

1191493-trans-kallitexnes-680Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι μόνο στην Ελλάδα, πέρυσι την 31η Μαρτίου ανακοινώθηκε ότι 350 τράνς άτομα παγκοσμίως έχασαν τη ζωή τους λόγω ρατσιστικών επιθέσεων με κύρια αιτία την ταυτότητα του φύλου τους.

Η τρανς κοινότητα παγκοσμίως έχει κάνει τεράστια βήματα προς την ισότητα, αλλά όσο κι αν αγωνιστούμε μόνα μας τα τρανς άτομα δεν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά, έχουμε ανάγκη από συμμάχους, να έχουμε δίπλα μας το υγιές κομμάτι της κοινωνίας, αυτό που ξέρει ότι το να μη μας θεωρεί κάτι εξωτικό η παράξενο και επιτέλους ότι με αυτό το χαρακτηριστικό γεννηθήκαμε και δεν το επιλέξαμε (γιατί εκεί είναι η πηγή του προβλήματος), στη τελική δεν τους κοστίζει και τίποτα.

Μέχρι τότε θα έχουμε τεράστια ανάγκη ημέρες σαν τη 31η Μαρτίου, ώστε να θυμίζει ότι ο ρατσισμός δεν πρόκειται να βγάλει τίποτα καλό.


Βανέσα Βενέτη- Κοττίκα

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

54 − = 49

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.