Ήταν πριν λίγους μήνες όταν όλοι ευχηθήκαμε “Χάπι νιου γιαρ, ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος” και αυτό το χάπι μας συνταγογραφήθηκε, σαν υπόθετο για τα καλά. Εκεί που λες λοιπόν “πολύ καλά περνάμε”, ξεκινάει το αρχίζω και φοβάμαι και η κατάσταση πήγε από το πολύ χάλια… έως το τρελά απελπιστική.

Ορολογίες που δεν ξέραμε, έννοιες που έκαναν τις αναζητήσεις στο γκουκλ χειρότερες και από τα συμπτώματα της ιατροπεδίας (ξέρεις από αυτά που έχεις ένα βηχαλάκι, αλλά και 3 μέρες ζωής παράλληλα), παράλογες καταστάσεις και σενάρια που κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να ερμηνεύσει, ούτε με δωδεκαμελή ορχήστρα. Πάμε όμως λίγο παρακάτω…

Από την αρχή λοιπόν αυτής της ΥΠΕΡΟΧΗΣ για όλους μας χρονιάς, κάτι δεν πήγαινε καλά. ‘Ηταν ο αέρας, η αύρα; Κάτι ρε παιδάκι μου δε φάνταζε σωστό, και τότε ήρθε μια πρώτη είδηση από τη Γουχάν, και γουχάζεψε ο κόσμος μας.

unnamedΊσως στην αρχή να μη δώσαμε σημασία. Ίσως να ήταν η φάση άντε καλέ είναι μακρυά, τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς; Αμ’ έλα όμως που από ότι φάνηκε ήταν δίπλα μας, στη μοίρα μας καρφιτσωμένο, εκεί στο πέτο ωσάν “μαρτυρικό”.

Διαβάζαμε νέα με ένα counter να αυξάνεται ανά λεπτό, με ζωές συνανθρώπων μας να χάνονται, με θεωρίες συνωμοσίας που έκαναν το νεφελίμ μου να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο. Γιατί οκ φίλοι μου, ότι και να ‘ναι! Έστω και μια πιθανότητα στο μύριο να είναι τη βάψαμε, και ότι και να πιστεύουμε για την πάρτη μας οφείλουμε να σεβαστούμε το διπλανό μας και εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη covid αλήθεια για το κοινωνικό μας σύνολο.

Και τότε ήρθε το λοκνταουν. Ξαφνικά αυτό που ξέραμε και ζούσαμε, ήρθε τούμπα. Τι εννοείς πρέπει να στείλω μήνυμα για το αν θα βγάλω το σκύλο μου να χ$σει; Τι; Μήνυμα επειδή πάω σουπερ μάρκετ; Και όμως τα δεχτήκαμε, γιατί η νέα τάξη πραγμάτων είναι εδώ και μας έχει χορέψει στο ταψί θέλουμε δε θέλουμε.

Τα συνολάκια μας έγιναν πυτζάμες και μασκούλες σε διάφορα χρώματα, καθότι είναι και της μοδός. Αντί να σκέφτεσαι τι θα βάλεις για να βγείς, αναρωτιόσουν τι ριχτάρι να βάλεις στον καναπέ, ώστε να ταιριάζει με τις παντόφλες σου. Απίθανο και τραγικό κάποτε, χολιγουντιανή πραγματικότητα στο σήμερα.

Κάποτε κλειστήκαμε στα 70 κάτι κρούσματα, ενώ καλοκαιριάτικα ο αριθμός έχει χτυπήσει μπίνγκο και τριγυρνάμε σαν τις άδικες κατάρες λες και δεν τρέχει τίποτα. Ίσως γιατί έχουμε τη νοοτροπία ότι αν τρακάρουμε στο πίσω αυτοκίνητο την ώρα που ξεπαρκάρουμε και δε σταματήσουμε, δε συνέβη. Ίσως γιατί αν πονάμε και δε πάμε στο γιατρό δεν έχουμε τίποτα. Ίσως έτσι να είναι και με τον ιο. Δεν τον κοιτάμε, άρα δεν υπάρχει.

jpg Υπάρχει όμως δεν υπάρχει, η ζημιά γίνεται και στην ψυχολογία αλλά και στην καθημερινότητα μας. Επιχειρήσεις που περίμεναν να δουλέψουν, καταστήματα που ζουν μόνο από την καθημερινή τους είσπραξη και συντηρούν ολόκληρες οικογένειες, είναι υποχρεωμένα να παραμείνουν κλειστά, καθώς τα νέα μέτρα δεν τους αφήνουν περιθώρια να βάλουν έστω και το κλειδί στην πόρτα. Τουτέστιν άπειρα επαγγελματικά χέρια δεμένα χειροπόδαρα, να κοιτάνε το Χαρδαλιά πότε θα “Αμολήσει ο Μέγδοβας”, για να πάρουν απαντήσεις.

‘Εχουμε δεί ανακοινώσεις στους δέκτες μας που ειλικρινά σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Οκ ναι να μην είμαστε συνωστισμένοι, να παρθούν τα αντίστοιχα μέτρα λογικό. Μετά τις 12:00 όμως τα μεσάνυχτα να βγαίνει ο κορονοιός; Τις άλλες ώρες δηλαδή κοιμάται, και στις 12:00 ξυπνάει το κράκεν ωσάν τον μπαμπούλα, οπότε πρέπει να κλειστούμε μέσα (λες και δεν έπιασαν όλοι τις παραλίες μετά τις 12) για να σωθούμε από το κακό; Περισσότερες πιθανότητες έχουμε να γίνουμε κολοκύθες μετά τις 12:00 δε. Οπότε ναι μεν μέτρα, αλλά με μια μεζούρα που θα έχει καλύτερο λογικόμετρο για όλους.

Στο βωμό του πανικού έχουμε πάθει μια παραφροσύνη, με αποτέλεσμα οτιδήποτε να μπορούσε να θεωρηθεί λογικό, έχει χάσει την αξιοπιστία του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλη αυτή η παράνοια έχει μπεί στο πετσί μας περισσότερο από την υγεία μας, και ειλικρινά κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσει.

Άλλο ένα καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του, αλλά δυστυχώς μας άφησε με περισσότερα σημάδια από ότι τον Πατσίνο στο Scarface. Δε λέμε καν καλό χειμώνα, αλλά καλή δύναμη, καλή υπομονή, και που ξέρεις κάποτε ξανά μια λεμονιά μπορεί και να ανθίσει στη γειτονιά…

Χρύσα Αντωνιάδη