Είναι ανεξήγητη η αμηχανία που μπορεί να μας προκαλέσει ο θάνατος. Στο άκουσμα της λέξης και μόνο τα πάντα γύρω σκοτεινιάζουν. Όπως ακριβώς η ψυχή αυτού που φεύγει βγαίνει από το σώμα του αρχίζει να αιωρείται, το ίδιο συμβαίνει και με τις σκέψεις που αυτόματα μας θυμίζουν τα πεπραγμένα του επί Γης, «ντυμένα» στα μαύρα.

Ο Ντιέγκο είχε πολλά να αφήσει πίσω του να αιωρούνται όχι για κάποιες στιγμές αλλά για πάντα. Ο πολυσύνθετος χαρακτήρας του τον διατηρούσε στην επιφάνεια τόσο για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες όσο και για την ανάγκη του να επαναστατήσει κατά του ίδιου του του εαυτού.

Αυτό ήταν ο Μαραντόνα. Ένας επαναστάτης. Ένας εραστής, ένας αλήτης, ένας ανυπότακτος χαρακτήρας που όταν του δόθηκε η ευκαιρία να αναρριχηθεί, το έκανε με τρόπο τόσο εμφατικό που αυτόματα μετατράπηκε σε Θεό για το λαό που υπηρετούσε και σε ίνδαλμα για τον υπόλοιπο κόσμο.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι που κλωτσάνε 22 άνθρωποι μια μπάλα. Όποιος το πιστεύει αυτό μάλλον δεν έχει κάτσει ποτέ του να αναρωτηθεί γιατί αφού είναι τόσο απλό αυτό το φαινόμενο, ασχολείται ο κόσμος τόσο φανατικά μαζί του.

Ο Ντέσμοντ Μόρις στο βιβλίο του «Η φυλή του ποδοσφαίρου» το είχε παρομοιάσει πολύ εύστοχα με μια θρησκευτική τελετή. Κι εδώ που τα λέμε, το παράδειγμά του ήταν αρκετά πειστικό, αφού μας έβαζε στη διαδικασία να σκεφτούμε όπως κάποιοι εξωγήινοι οι οποίοι κατέβαιναν στη Γη με ένα διαστημόπλοιο, και ξαφνικά έβλεπαν από ψηλά ένα γεμάτο γήπεδο. Το πιθανότερο είναι ότι θα πίστευαν πως όλοι αυτοί μαζεύτηκαν εκεί πέρα για να λατρέψουν τον «Θεό» τους.

Getty-Images-1140148670-1 Κάθε φυλή λοιπόν, έχει και τον αρχηγό της. Στην ποδοσφαιρική, για την οποία γίνεται και ο λόγος, υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι. Άλλος θα επιλέξει τον Πελέ, άλλος τον Κρόιφ, άλλος τον Μπεστ. Οι πιο νέοι ίσως αναφέρουν τον Μέσι ή τον Ρονάλντο. Ονοματίστε ελεύθερα όποιον θέλετε για αρχηγό, όμως στο θέμα των «θρησκευτικών» δεν χρειάζεται να ψαχτείτε ιδιαίτερα.

Η ποδοσφαιρική φυλή θα έχει πάντα ένα Θεό. Λέγεται Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και ήρθε επί Γης την 30η Οκτωβρίου του 1960. Μεγάλωσε στις γειτονιές του Μπουένος Άϊρες, έπαιξε ποδόσφαιρο εκεί, χάρισε στο έθνος της Αργεντινής τις πιο περήφανες στιγμές του, σε μια περίοδο που είχε «τσακιστεί» σε πολιτικό επίπεδο, έβαλε τις φτωχογειτονιές του ιταλικού νότου στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη και χάρισε στους ποδοσφαιρόφιλους όλης της γης μερικές από τις πιο όμορφες αναμνήσεις τους από την στρογγυλή θεά.

Ως άνθρωπος δεν φοβόταν να τσαλακώνει τον εαυτό του, προκειμένου να μπορεί να τον απολαμβάνει. Ως Θεός ήταν υπερόπτης και αλαζόνας και δεν έδινε δεκάρα για τη γνώμη των «θνητών».

thebridgechronicle-2020-11-c6674155-8d64-4e77-9b76-ca88a5c8d034-Elk-P4iz-WMAEMYs-IΓεμάτος αδυναμίες, πάθη και λάθη, έφερε στις ζωές μας τον έρωτα για το ποδόσφαιρο, την αποστροφή για τις καταχρήσεις, τη δίψα για την ελευθερία της έκφρασης, την αδιαφορία για την κρίση των άλλων και τέλος, τον πόνο της απαξίωσης.

Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλά ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν αυτός που ανάγκασε τους περισσότερους φίλους του αθλήματος να τον κατονομάσουν ως κορυφαίο, αυτός που έκανε τους αντιπάλους να λυσσάνε για να προλάβουν έστω να του σπάσουν τα πόδια και εκείνος που όλοι ζήλεψαν για τις ικανότητές του με την μπάλα.

Ένας κομήτης που η σύγκρουση του με τον πλανήτη, μας προκάλεσε ένα δέος ερωτικό και τόσο μαγευτικό, που θα μας συντροφεύει στο ταξίδι μας ως ανάμνηση για πάντα.

Μας άντεξε 60 χρόνια. Λένε πως έφυγε προδομένος από την καρδιά του. Ίσως όμως απλά να την ακολούθησε.

Αντίο Ντιεγκίτο. Σε ευχαριστούμε για όλα.

Νίκος Καλαμπάκας

Μοιρασθείτε το: