Αχ, τη φάγαμε που λες Ντέπυ μου ξανά την καραντίνα, και που είναι τα χρόνια, τα χρόνια εκείνα… πάνε που λες μας τα γκρέμισε η Κίνα.

Πόση ανατροπή να χωράει μια καθημερινότητα; Πόση στεναχώρια να αντέξει ένα μυαλό;

Είτε έχεις γονείς και οικείους σε δύσκολη ηλικία. Είτε έχεις επιχείρηση που ο Χαρδαλιάς στην έκλεισε πριν το καταλάβεις, είτε εργάζεσαι και ξαφνικά είσαι χωρίς δουλειά, σε καταλαβαίνω, όλοι στο ίδιο “καζάνι” βράζουμε εξάλλου.

Πόσο ωραία ήμασταν πέρυσι τέτοια εποχή, πόσο ΓΙΟΛΟ έβγαινε από τις οθόνες και από τις ζωές μας… Και ξαφνικά ήρθε κάτι άυλο, κάτι χολιγουντιανό να μας γκρεμίσει όλα όσα ξέραμε. Μια ανώτερη δύναμη όμως εκεί έξω πρέπει να μας θυμίσει, ότι δεν έχουμε ανάγκη τίποτα από όλα αυτά.

Θα ξανασταθούμε στα πόδια μας.

Θα ξαναλειτουργήσουμε ακόμα και από το 0.

Θα αγκαλιαστούμε ξανά.

Θα ξανακάνουμε σουαρέ.

Θα είμαστε σαν πρώτα.

Οι “βρεγμένοι” τις βροχές δε τις φοβούνται.

Είμαστε ανώτεροι από το κλύσμα που μας μπήκε υπόθετο, και θα το αποδείξουμε στον εαυτό μας το συντομότερο. Αλήθεια τώρα… Έχουμε ανάγκη ένα κορονοιό για να μας ρίξει τ’ ανάσκελα; Μάλλον χρειαζόμαστε πολλά περισσότερα, προσωπικά χρειάζομαι αρκετά περισσότερα. Έχουμε ψυχολογικό dna “κατσαρίδας” και το ξέρουμε.

Να προσέχετε τον εαυτό σας, θα περάσει και αυτό, πέρασαν εξάλλου τόσα άλλα… Καλή καραντίνα και να θυμάστε ποιοί είστε. Χτίστε την καινούρια σας ζωή πάνω σε αυτό. Ιός είναι και θα περάσει, αν δε περάσει ας συγκατοικήσουμε μαζί του το λοιπόν.

Nancy Von X

Μοιρασθείτε το: