Η 7η Οκτωβρίου έμμελε να είναι η ημερομηνία ορόσημο για πολλά.

Βρισκόμαστε μέσα σε ένα πολύπαθο 2020 κατά τη διάρκεια του οποίου ζούμε τον απόλυτο εφιάλτη μιας πανδημίας, η οποία μας έκανε να ξεχάσουμε πολλά από όσα ξέραμε μέχρι χθές. Την ανέμελη καθημερινότητα μας, το να μπορούμε να πηγαίνουμε στη δουλειά μας χωρίς το άγχος του ιού, καθώς το μόνο που μας απασχολούσε μέχρι πρότινος, ήταν αν θα την είχαμε και την επόμενη μέρα.

Μέσα στη χρονιά που διανύουμε αναγκαστήκαμε να κλειστούμε στα σπίτια μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και όταν ξαναβγήκαμε από αυτά, τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο σε σχέση με πρίν.

Μέσα λοιπόν σε όλο αυτό το χάος, με τις τόσες σκοτεινές μέρες, ζήσαμε και τη πιο φωτεινή στιγμή τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών.

Ανακοινώθηκε επιτέλους το αυτονόητο: ΕΝΟΧΟΙ.

Μέσα στις χαρά ξεκίνησαν επεισόδια αμέσως, να μη προλάβουμε βρε αδερφέ να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, μα πάνω από όλα να χαρούμε επιτέλους για τη δικαίωση της ΜΑΝΑΣ σύμβολο.

m-x723-xde73-x7834-x7ca0-x1c3c-x1a1ce7-xa08e9-x1834-x7824-x5cce7-x127ca0-x5f1-x1737b2-u-x37b2-x127b6Μία ΜΑΝΑ που έζησε τον χειρότερο εφιάλτη. Της στερήσαν ξαφνικά το παιδί της και επί πέντε ολόκληρα χρόνια άκουγε να της λένε προκλητικά μέσα στην αίθουσα “Που είναι τώρα ο Παύλος σου”;

Η Μάγδα Φύσσα ήταν όμως εκεί, αγέρωχη. Κέρδισε επάξια το δικαίωμα να τη θεωρούμε ΜΑΝΑ ΟΛΩΝ μας. Δεν πέρασαν άλλωστε πολλές ημέρες από τότε που την είδαμε μπροστά – μπροστά στη πορεία για έναν άλλο δολοφονηθέντα τον Ζακ, τη Ζάκι μας. Για αυτή τη μάνα χαρήκαμε όλες και όλοι μας, για αυτή δακρύσαμε.

Τελειώσαμε με τον φασισμό; Προφανώς και όχι. Η ίδια η Μάγδα δήλωσε ότι ήταν απλά μια νίκη και ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί, τον δρόμο μας τον έδειξε εκείνη και ο γιός της, εμείς απομένει να τον συνεχίσουμε. Ο Μπέρτολτ Μπρέχτ είχε πεί σχολιάζοντας τους πανηγυρισμούς μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου: Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος, η σκύλα που το γέννησε ζει, και είναι πάλι σε οργασμό.

Τα λόγια του αποδείχτηκαν προφητικά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αποφάσεις σαν της 7ης Οκτωβρίου είναι σημαντικές και αποτελούν ισχυρά χτυπήματα εναντίον του φασισμού και του ναζισμού, αλλά λυπάμαι που θα το πώ, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.

56Ας δούμε τις ποινές και το γεγονός ότι οι ίδιοι εγκληματίες (και επίσημα πλέον) έχουν το δικαίωμα να ξανακατέβουν στις εκλογές, και ας αφήσουμε στην άκρη φανφάρες που παρομοιάζουν τη συγκεκριμένη υπόθεση με τη δίκη της Νυρεμβέργης. Εκεί οι ποινές ήταν βαρύτατες και όχι 15 χρόνια η ανώτερη, τα οποία με καλή διαγωγή θα τους χαρίσουν το κλειδί της εξόδου από τη φυλακή πολύ νωρίτερα από όσο πρέπει.

Ακόμη κι εδώ, στην Ελλάδα στις αρχές της μεταπολίτευσης είχαμε μια δίκη εναντίων χουντικών – φασιστών οι ποινές των οποίων ήταν βαρύτατες και αναφέρομαι φυσικά στη δίκη των Συνταγματαρχών της χούντας.

Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά έχω την εντύπωση ότι το αυγό του φιδιού ακόμη εκκολάπτεται, και θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Οι σκηνές όπως αυτές στη Μόρια και στο καρά τεπέ, με παιδάκια να κοιμούνται πάνω σε τάφους, ανθρώπους να ζούνε κάτω από άθλιες συνθήκες σε χαρτόκουτα, είναι ακόμη πολύ νωπές.

Πρόσφατα διάβασα ότι εκλεγμένος βουλευτής, ζήτησε σε μια έκρηξη ρατσισμού και ισλαμοφοβίας να μην επιτρέπεται στη χώρα μας η ισλαμική μαντήλα και η μπούργκα με τη δικαιολογία της δημόσιας ασφάλειας. Προφανέστατα και ως φεμινίστρια είμαι αντίθετη, αλλά δεν έχει κανένας το δικαίωμα να απαγορεύει ή και να επιβάλλει στις γυναίκες αυτές τι θα φορέσουνε.

c2JnteMΣε μια προσωπική μου υπόθεση, βίωσα ρατσισμό από το ίδιο το κράτος, καθώς στη δίκη που έκανα για να μπορώ να βλέπω το παιδί μου, η κρίση του δικαστηρίου ήταν ότι είμαι ασταθής ψυχικά ερμηνεύοντας κατά το δοκούν το γεγονός ότι είμαι τρανς και ότι πριν ξεκινήσω τη φυλομετάβαση μου, είχα κατάθλιψη. Το γεγονός ότι έχω όλα τα απαραίτητα χαρτιά από τους γιατρούς που με τα οποία αποδεικνύεται η ψυχική μου υγεία, δεν μέτρησε καν στη κρίση του δικαστηρίου.

Έχουμε λοιπόν κι εδώ το εξής παράδοξο, όλοι μπορούν να έχουν επικοινωνία με τα παιδιά τους (ακόμη και οι εγκληματίες), εκτός από εμένα γιατί είμαι τρανς (άρα ασταθής ψυχικά για εκείνους) και αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις στο παιδί μου κατά την εφηβεία, κατά την οποία όπως γράφει, μπορεί να γίνω η αιτία να δεχτεί μπούλινγκ, ΝΑΙ και όμως αυτό το λέει το δικαστήριο. Για να μη κουράζω όμως με τα δικά μου (άλλωστε εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε), θα το κλείσω λέγοντας ότι κι αυτός ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος.

Στις 21 Οκτωβρίου έχουμε ακόμη μια δίκη για έναν επίσης νέο άνθρωπο που έχασε εντελώς άδικα τη ζωή του, για έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στο κέντρο της Αθήνας μέρα μεσημέρι και όχι από επίσημα μέλη της χρυσής αυγής, αλλά από νοικοκυραίους, από κυρ’ Παντελήδες και από όσους δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, περνώντας χειροπέδες σε έναν άνθρωπο που ψυχοραγούσε.

42650619-2032960983402556-8580885057252622336-oΌπως και να χει, εμείς πάλι θα είμαστε εκεί και ελπίζουμε να ξαναδακρύσουμε από χαρά ακούγοντας τις ποινές των δολοφόνων, γιατί όταν χάνονται ζωές ένα πράγμα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, ότι πάνω απ όλα είναι ο άνθρωπος και πως καμία ζωή δεν μπορεί να χάνεται έτσι άδικα.

Όσο υπάρχει λοιπόν ξενοφοβία, τρανσφοβία, ομοφοβία, ρατσισμός και σεξισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός δεν πρόκειται να πεθάνουν έτσι απλά. Ας το καταλάβουμε λοιπόν και ας κάνουμε το καλύτερο που περνάει από το χέρι μας, για όλους.

Βανέσα Βενέτη

Μοιρασθείτε το: