Θα σας βρούμε και στην κόλαση: Ένα «αντίο» από την Αθήνα προς τους Slayer

Date:

Ο δρόμος από την πόρτα του ΟΑΚΑ ως τα πάρκινγκ του κλειστού φαίνεται ατελείωτος. Κάθε μου βήμα είναι ένα μαρτύριο και οι μόνες σκέψεις που κάνω στο μυαλό μου είναι δύο: “Πότε θα φτάσω επιτέλους στο αυτοκίνητο” και “τι στον π*#τσο ζήσαμε ρε φίλε σήμερα;”.

Λίγα λεπτά πριν ο Tom Araya είχε αράξει πάνω στην σκηνή για κανένα δεκάλεπτο – τέταρτο και κοιτούσε το κοινό της Αθήνας που έχοντας ζήσει την απόλυτη καύλα επί μιάμιση ώρα, τραγουδάει ρυθμικά “Οε, οε, οε, Slayer, Slayer”.

66688660-2403048969731796-7216568174324482048-nΜας ευχαρίστησε με τον τρόπο του επειδή μας ανατρίχιασε! Ή απλά ήταν στην κοσμάρα του επειδή ήξερε ότι όλα αυτά σύντομα θα είναι και για τον ίδιο αναμνήσεις. Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου θα το κάνουν αυτό και έπειτα από τόσα χρόνια φαντάζομαι ότι δεν θα τους είναι εύκολο να σταματήσουν.

Λίγο πριν τις 22.00 η κουρτίνα του ΟΑΚΑ ανέβηκε με το “Repentless”. Ο κόσμος άρχισε να κοπανιέται με μανία. Κανένα δεκάλεπτο πιο πριν η Ματίνα μου έλεγε να τραβήξω βίντεο που θα συνοδεύουν αυτή εδώ τη μα@λ@κία που διαβάζετε. Τελικά με έψησε ένα λεπτό πριν ξεκινήσει το live. Την ώρα που έχω αρχίσει και τραβάω γίνεται κυριολεκτικά της πουτ@νας. Αυτό που δεν ανέφερα είναι ότι η κολλητή μου φίλη στα 40 της ήθελε να δει τους slayer από τα κάγκελα, οπότε ήμασταν μπροστά. Της είχα πει ότι θα την πατήσουν, αλλά δεν με άκουσε. Μην σας τα πολυλογώ η Ματίνα βρέθηκε πάνω στα κάγκελα κι εγώ οπισθοχώρησα και μετά από ένα λεπτό άγριου ξύλου άρχισα να απολαμβάνω τους Slayer.

66654364-579293649142498-6609777599927287808-nΔεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι τύποι για πολλούς είναι βασιλιάδες του σκληρού ήχου. Το Σάββατο το απέδειξαν περίτρανα, αφού για μιάμιση ώρα η σκηνή που τους φιλοξένησε καιγόταν υπό τις εντολές τους. Μουσική επιθετική και καταιγιστική που σε κάποιες στιγμές δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα.

Από την ώρα που ο Araya μας ζήτησε να φωνάξουμε “War” κι έπειτα, το Στάδιο κυριολεκτικά παραληρούσε και το Στάδιο βρισκόταν στα ύψη. Άραξα σε ένα μέρος που μπορούσες να κάνει μέχρι και δύο βήματα μπροστά και πίσω και είχα στρέψει την προσοχή μου για λίγα δευτερόλεπτα στη μπάντα. Όλοι τους αφηνιασμένοι, μας παρέσυραν στους ρυθμούς τους και δεν έδειχναν κανένα έλεος. Ήρθαν να αποχαιρετήσουν την Αθήνα και το έκαναν με τρόπο εμφατικό. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο αυτοί πωρώνονταν και έπαιζαν μουσικές αγαπημένες από τα χρόνια που ήμασταν στην εφηβεία. Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 σκάγαμε στο σχολείο με μπλούζες Slayer και κάποιοι μας έλεγαν σατανιστές. Όταν έπαιζαν το black magic έκανα εικόνα τον Μανώλη, τον Νικο και τον Γιώργο να υψώνουν τα δάχτυλα τους στον αέρα.

Λίγο πιο πριν είχα βρει ξανά την Ματίνα. Έπειτα από αρκετή ώρα ανταλλαγής μηνυμάτων κατάφερα να της δώσω να καταλάβει ότι εξ’ αρχής δεν είχα καμία πρόθεση να δω αυτό το live από τα κάγκελα. Ήθελα να αφιερώσω την ενέργεια μου στο άκουσμα της μουσικής και όχι σε μια αρένα γεμάτη 18χρονους που έπαιζαν ξύλο. Οι Slayer συνέχιζαν το μουσικό τους παραλήρημα και ο κόσμος απολάμβανε την «κόλαση» που είχαν δημιουργήσει. Μπαίνει το Hell Awaits και κάπου εκεί αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα. Το βράδυ οδεύει προς το φινάλε αλλά το κάνει με τρόπο εμφατικό. Με τα κομμάτια που έκανε τη γενιά μου να αγκαλιάσει και το thrash. Προσωπικά δεν είμαι πλέον και ο πιο φανατικός του είδους, όμως οι Slayer ήταν ανέκαθεν από τα αγαπημένα μου. Μαζί με τους Sepultura κατάφεραν να απογειώσουν την επιθετική μουσική.

67216842-454861355078247-3582617433468305408-nΑράξαμε λίγο στην άκρη της πίστας να πιούμε μια μπύρα και μετά από κανένα δεκάλεπτο η Ματίνα είχε βλέψεις να ορμήσει ξανά στο μπούγιο. Την συγκράτησα και αποφασίσαμε να πάμε πιο πίσω να βρούμε τον Σταύρο και την παρέα του. Από εκεί ακούσαμε το dead skin mask και το Angel of death. Η συναυλία τελείωσε και οι τέσσερις άνθρωποι που είχαν βάλει φωτιά στο ΟΑΚΑ, την έσβηναν χαιρετώντας τον κόσμο. Λίγο πριν ο Τομ Αράγια ευχαριστούσε όλους του τους συνεργάτες και μετά παρατηρούσε το κοινό που τον αποθέωνε. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και επιτάσσει πως «όλα κάποτε τελειώνουν».

Οι Slayer το έκαναν πολύ επιθετικά. Έτσι όπως ξεκίνησαν, έτσι ολοκληρώνουν την πορεία τους. Στην Αθήνα η τελευταία τους παράσταση ήταν εντυπωσιακή. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ξέφυγαν με τη μουσική τους και έζησαν από κοντά μια από τις τελευταίες 30 συναυλίες του γκρουπ.

Φτάνω στο αμάξι. Μπαίνουμε μέσα και αφού στρίβω ένα τσιγάρο, σκέφτομαι τι ζήσαμε. Μια γαμάτη παράσταση, από ένα συγκρότημα – μύθο. Μια εποχή για τη μουσική τελειώνει. Αυτή ποτέ.

Farewell λοιπόν. Σε μια μπάντα που επί δεκαετίες μας πρόσφερε μοναδικά κομμάτια και μας τίμησε με ένα τελευταίο «αντίο».

Νίκος Καλαμπάκας

Νίκος Καλαμπάκας
Νίκος Καλαμπάκας
Όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν ότι θα γίνω βάρος της κοινωνίας. Μεγαλώνοντας το βάρος μου ήταν η κοινωνία. Είμαι αντιδραστικός από τη φύση μου. Περήφανος Ολυμπιακός, μεγαλωμένος στα πέτρινα χρόνια. Αρθρογραφώ κυρίως για αθλητικά όμως με αυτά που ζούμε μπορώ να κράζω τους πάντες.

Share post:

POPULAR

More like this
Related

Το καναδικό συγκρότημα The Haptics κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ “Second Best”

Με ενθουσιασμό, η νέα μουσική των The Haptics περιβάλλει...

Από τον Φασμπίντερ στον Σκορσέζε: Αφιέρωμα στον Μίκαελ Μπάλχαουζ από τις Νύχτες Πρεμιέρας

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας διοργανώνει σε...

Edvard Munch: Ο ζωγράφος της “Κραυγής” παρουσιάζεται στην ταινία “Munch”

Ο Νορβηγός ζωγράφος και χαράκτης Edvard Munch (1863-1944) είναι...
Punked