Δεν πρόκειται ούτε για μιούζικαλ, ούτε για ορχηστρικά θέματα, αλλά για παγκόσμιες επιτυχίες που βρέθηκαν στην κορυφή των charts, ακούστηκαν ανελέητα από τα ραδιόφωνα και όλοι μας τα ξέρουμε και τα αγαπάμε, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε. Το Punked λοιπόν θυμάται οκτώ τραγούδια που συνδέθηκαν άρρηκτα με τη μεγάλη οθόνη.


Somewhere Over the Rainbow από την ταινία «Ο Μάγος του Οζ» (1939)

Ισως το πρώτο τραγούδι που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι παλιό κλασικό Χόλιγουντ, κυρίως λόγω της διαχρονικότητας της ταινίας αλλά και της ανάδειξης της Judy Garland ως gay icon από νωρίς-νωρίς, αρχικά ήταν ένα κομμάτι που δεν το ήθελε κανένας.

Ο στιχουργός Yip Harburg έβρισκε τη μουσική του Harold Arlen υπερβολικά αργή ενώ ο παραγωγός της MGM έλεγε ποιός νοιάζεται για ένα κορίτσι που τραγουδά σ’ ένα στάβλο;

Κι όμως, το “Somewhere Over the Rainbow” έντυσε μια σκηνή που ήταν η απλότητα προσωποποιημένη, με την Ντόροθι σε sepia τόνους να τραγουδά και να ονειροπολεί πως μπορεί να πετάξει κι αυτή σαν τα μικρά πουλάκια πέρα απ’ το ουράνιο τόξο. Πολύ μακριά από το πολύχρωμο φαντασιακό σύμπαν της υπόλοιπης ταινίας, η σκηνή φυτεύει το μαγικό σπόρο για όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια και μας θυμίζει ότι όταν θες να αποδράσεις από τη ζωή, αρκεί πολλές φορές ένα τραγούδι.


Goldfinger από την ταινία «Τζέιμς Μποντ: Χρυσοδάκτυλος» (1964)

Η τρίτη ταινία του διασημότερου κατάσκοπου του σινεμά έγινε το σημείο αναφοράς για όλα όσα έρχονται στο νου ακούγοντας το όνομα Τζέιμς Μποντ και στην οποία η Shirley Bassey, τραγουδά την πιο αναγνωρίσιμη επιτυχία της καριέρας της ερμηνεύοντας τη μουσική του John Barry πάνω στους τίτλους αρχής του Maurice Binder που απεικονίζουν σεξ και θάνατο στην απόχρωση του πιο σαγηνευτικού μέταλλου του κόσμου.

Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού έγινε από τον στιχουργό Anthony Newley και την ελαφρώς creepy φωνή του σε μια τζαζ εκδοχή, προτού ηχογραφηθεί η τελική version που όλοι γνωρίζουμε, με την Bassey να αναγκάζεται να βγάλει το σουτιέν της κατά την ηχογράφηση ώστε να μπορέσει να κρατήσει την τελική κορώνα για το χρονικό διάστημα που απαιτούνταν.

Και κάπως έτσι, σε συνδυασμό με την πλούσια εντυπωσιακή ενορχήστρωση, ο Τζέιμς Μποντ έγινε από κινηματογραφικός χαρακτήρας, παγκόσμιο φαινόμενο.


The Sound of Silenceαπό την ταινία «Ο Πρωτάρης» (1967)

Μπορεί οι λιγότερο μυημένοι να το γνωρίζετε από την πρόσφατη επανεκτέλεση των Disturbed, αλλά το “The Sound of Silence” ήταν η πρώτη επιτυχία του μουσικού ντουέτου Simon & Garfunkel και επιλέχτηκε για να ντύσει την ταινία του Mike Nichols σημαδεύοντας νοηματικά κάθε σκηνή στην οποία ακουγόταν.

Από την σκηνή των τίτλων όπου ο 21χρονος απόφοιτος κολεγίου Dustin Hoffman φτάνει στο αεροδρόμιο της γενέτειράς του για να δει τι θα κάνει από ‘κει και πέρα στη ζωή του, το τραγούδι εμφανίζεται συχνά-πυκνά μέσα στην ταινία, με αποκορύφωμα την τελική σκηνή και ένα από τα σπουδαιότερα αβέβαια φινάλε του σινεμά.

Αφού έχει κλέψει την κοπέλα που αγαπά από την εκκλησία, πηδάνε και οι δυο σε ένα λεωφορείο και κάθονται στο βάθος γελώντας και φαντάζονται το μέλλον τους μαζί. Σιγά-σιγά όμως τα χαμόγελα αρχίζουν να χάνονται, η γλυκόπικρη κιθάρα του Paul Simon αναλαμβάνει δράση και καθώς ακούγεται ο πρώτος στίχος αναρωτιό


I Will Always Love You από την ταινία «Ο Σωματοφύλακας» (1993)

Από ένα παιχνίδι της μοίρας το αυθεντικό τραγούδι της Dolly Parton ευτύχησε να διασκευαστεί από τη Whitney Houston, να περάσει μια αιωνιότητα στην κορυφή των charts και να κάνει όλο τον κόσμο να πλαντάζει στο κλάμα, στην δεύτερη πιο διάσημη σκηνή αποχαιρετισμού σε αεροπλάνο μετά την «Καζαμπλάνκα».

Αρχικά η Whitney ήθελε να πει το “What Becomes of the Brokenhearted” του Jimmy Ruffin προτού ανακαλύψει ότι το είχε ήδη κλείσει μια άλλη ταινία εκείνης της χρονιάς, και ο Kevin Costner ήταν αυτός που της πρότεινε το “I Will Always Love You”, το οποίο διασκευάστηκε καταλλήλως σε soul μπαλάντα.

Μπορεί να τον μίσησαν οι κριτικοί, αλλά ο «Σωματοφύλακας» χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη του κοινού, βλέποντας τη μεγάλη σταρ να σταματά ολόκληρο αεροπλάνο σαν να ‘τανε ταξί για να τρέξει στην αγκαλιά του bodyguard της για ένα τελευταίο παθιασμένο φιλί προτού τραβήξει ο καθένας τον μοναχικό του δρόμο.


As Time Goes By από την ταινία «Καζαμπλάνκα» (1942)

Απ’ όλα τα καταγώγια του κόσμου, η μοίρα το έφερε να μπει στο δικό του, και κάπως έτσι η Ingrid Bergman συναντά μετά από χρόνια τον παλιό της εραστή Humphrey Bogart, καθώς ζητά από τον πιανίστα Σαμ να παίξει ακόμα μια φορά το “As Time Goes By”.

Αυτή έχει έρθει στο κλαμπ που διατηρεί, με τον νέο της σύντροφο, αρχηγό των αντιστασιακών ενάντια των ναζί, και χρειάζονται τη βοήθειά του για να το σκάσουν στην Αμερική.

Εκείνος με τις καταπιεσμένες αναμνήσεις του να ξαναέρχονται στην επιφάνεια, δίνει το ίδιο βράδυ μεθυσμένος την ίδια εντολή στον πιανίστα να παίξει και γι’ αυτόν το απαγορευμένο κομμάτι, και ανακαλύπτουμε τη σημασία του σαν σύμβολο όλων αυτών που χάσανε εξαιτίας του πολέμου, προτού γραφτεί το οριστικό τέλος στην τελική σκηνή του αεροδρομίου.


“Moon River” από την ταινία «Breakfast at Tiffany’s» (1961)

Κάποτε ήταν ένα πολύ γοητευτικό, πολύ τρομαγμένο κορίτσι που ζούσε με μόνη της συντροφιά μια ανώνυμη γάτα. Η Χόλι Γκολάιτλι της Audrey Hepburn που λάτρευε να τρώει κρουασάν μπροστά από τη βιτρίνα του Tiffany’s, έγινε η προσωποποίηση της café society γενιάς των ‘60s και έκλεψε την καρδιά του άσημου συγγραφέα γείτονά της καθώς την είδε να τραγουδά με την κιθάρα της, τη μελωδία των Henry Mancini και Johnny Mercer στο παραθύρι της προτού εκείνη του χαμογελάσει και του πει το πιο γλυκό «γεια» της μεγάλης οθόνης.

Η επιτηδευμένη απλότητα του τραγουδιού, γραμμένου έτσι ώστε να μπορεί να το τραγουδήσει αποτελεσματικά η Hepburn, έκανε τον παραγωγό της ταινίας να θέλει να το αφαιρέσει, προκαλώντας την οργή της Hepburn λέγοντας «Πάνω απ’ το πτώμα μου!» μαζί με άλλο πιο γλαφυρό λεξιλόγιο, και τελικά κατέληξε να κερδίσει το Grammy Καλύτερου Τραγουδιού εκείνης της χρονιάς.


My Heart Will Go Onαπό την ταινία «Τιτανικός» (1997)

Οι καταδικασμένοι έρωτες είναι οι πιο κερδοφόρες ιστορίες του κινηματογράφου και μας έχουν χαρίσει ανάλογες μουσικές επιτυχίες, και ο «Τιτανικός» είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις, χάρη στον συνθέτη James Horner, ο οποίος παράκουσε τις εντολές του σκηνοθέτη James Cameron που δεν ήθελε τραγούδι στην ταινία του από φόβο ότι θα γίνει πολύ εμπορική, και ηχογράφησε στα κρυφά με την Celine Dion τη μελωδία που είχε γράψει για να συνοδεύει μουσικά την ταινία, την οποία έντυσε με τους στίχους του βετεράνου στιχουργού Will Jennings, γραμμένους με τη ματιά ενός ώριμου ανθρώπου που κοιτάζει το μακρινό παρελθόν του.

Η Dion που δεν ήθελε να κάνει άλλο soundtrack νιώθοντας ότι προκαλεί την τύχη της μετά την επιτυχία του «Beauty and the Beast» που είχε ηχογραφήσει για την Disney, έβγαλε στο στούντιο το τραγούδι με την πρώτη, ο Cameron επείσθη, και το αποτέλεσμα ήταν μια ιστορική μπαλάντα, που όπως και η Ρόουζ στο φινάλε της ταινίας, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.


StayinAliveαπό την ταινία «Πυρετός το Σαββατόβραδο» (1977)

Γραμμένο από τους Bee Gees σαν παραγγελιά μαζί με άλλα έξι τραγούδια για το soundtrack μιας ταινίας εμπνευσμένης από τη discomania της εποχής, το “Stayin’ Alive” έγραψε τη δική του ιστορία ως το απόλυτο κομμάτι του είδους, παρότι σύμφωνα με τους ίδιους, επηρέασε αρνητικά την καριέρα τους αφού παρά τη μουσική τους ποικιλία, ο κόσμος τους συνέδεσε αποκλειστικά με την disco.

Το κομμάτι που στην πραγματικότητα έχει σοβαρό περιεχόμενο καθώς μιλά για την επιβίωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης, έπαιξε στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, με τον John Travolta να κοιτάζει τις βιτρίνες διαλέγοντας ρούχα και παπούτσια, να ντύνεται και να φτιάχνει το μαλλί του, προτού χτυπηθεί με τις iconic χορευτικές κινήσεις του στη ντισκοτέκ, και μοιράστηκε το ρεκόρ της κορυφής των charts μαζί με τους Beatles, ενώ η απήχησή του ήταν τέτοια που χάρισε το όνομά του στο sequel της ταινίας.

Ορέστης Μαλτέζος