Η σχέση μου με το clubbing ήταν πολύ έντονη και είχε μεγάλη διάρκεια τη δεκαετία του 90. Ξεκίνησα να βγαίνω όταν – ευτυχώς – η νύχτα ήταν ακόμη ενδιαφέρουσα, πρόλαβα εμβληματικά μαγαζιά όπως το Αμφιθέατρο, το Factory και το Qbase ενώ χόρεψα μέχρι το πρωί στο καλοκαιρινό +soda όταν λειτουργούσε στην παλιά “Νεράιδα” υπό τους ήχους progressive και tribal house κομματιών κοιτώντας την οροφή που άνοιγε για να καλωσορίσουμε όλοι μαζί το πρωινό φως πάνω από το κεφάλι μας και να παρακαλάμε τον dj να παίξει άλλο ένα κομμάτι πριν κλείσει η μουσική και πάμε για ένα chill out.

BE2n-DCNCIAA-aeyΕργάστηκα σε clubs: ήμουν πολύ κακή barwoman σε αρκετά trance πάρτυ και πολύ καλή στην υποδοχή του Umatic. Ερωτεύτηκα σε clubs, πληγώθηκα σε clubs, έκανα φίλους σε clubs, έπαθα overdose σε clubs, έζησα επί περίπου 10 χρόνια την ακμή και την παρακμή της νυχτερινής Αθήνας στα μαγαζιά με την πιο σκληρή μουσική και την πιο σκληρή πόρτα. Κάποτε είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βγαίνει κανείς έξω το βράδυ γιατί το να βγεις έξω σήμαινε επικοινωνία, επαφή, χορός, φλερτ και περιπέτεια. Ο κόσμος δεν έβγαινε έξω για να βγάλει selfies αλλά για να χορέψει και δεν έπινε ακίνητος ένα ποτό κοιτώντας το smartphone του: συνομιλούσε, επικοινωνούσε, διασκέδαζε, περνούσε αλήθεια καλά.

blast-athensΈχω τόσα πολλά χρόνια να πάω σε club που κυριολεκτικά είχα ξεχάσει την ύπαρξή τους: οk ναι κάπου υπήρχαν προφανώς αλλά ήταν κάτι που ούτε με αφορούσε ούτε με ενδιέφερε. Που και που αντιλαμβανόμουν ότι η συγκεκριμένη διασκέδαση απευθύνεται σε μικρότερες ηλικίες και μάλλον το 25 πρέπει να αποτελεί το σχετικό ταβάνι ενώ υποψιαζόμουν ότι μάλλον είναι λίγα και χωρίς ταυτότητα τα συγκεκριμένα μαγαζιά εκεί έξω. Μέχρι που τα έφερε έτσι η ζωή και είδα πως έχει το πράγμα σε ένα μέσο club του σήμερα το Σάββατο το βράδυ κάπου στην Αττική. Και τρόμαξα λίγο, αλλά είπα να γράψω κάτι.

Μικρά παιδιά ντυμένα με τα ίδια ρούχα ( η στολή των teens το 2020 περιλαμβάνει στενό σορτς, crop top, no name τσάντα wannabe αντίγραφο μιας επώνυμης , πολύ άσχημα παπούτσια για τα κορίτσια και παντελόνια τα οποία είναι γυρισμένα λίγο πιο ψηλά από τον αστράγαλο για τα αγόρια ) περιμένουν έξω από μαγαζιά που έχουν κάνει έναν κακό αχταρμά τη mainstream ξένη μουσική, το ελληνικό trap, το λαϊκό ρεπερτόριο και τα κλαρίνα, ανεβάζουν που και που μερικές c class χορεύτριες στις μπάρες, αμολάνε καπνούς στο χώρο, διαθέτουν φθηνό και επικίνδυνο αλκοόλ και πουλάνε διασκέδαση.

ritter-butzke-berlin-smallΚαι όχι δεν περιέγραψα ένα παρακμιακό club της επαρχίας, αν αυτό καταλάβατε. Το παρακμιακό club της επαρχίας πιθανόν να είναι ακόμα χειρότερο.

Αγαπώ το trash. Πάντα το αγαπούσα. Έβρισκα μια ανεξήγητη ομορφιά σε οτιδήποτε άγγιζε την κόκκινη σημαία του σκουπιδαριού γιατί χωρίς λίγη τρασίλα και πολύ καλτιά η ζωή δεν είναι ωραία. Αυτό όμως που βλέπω στα εναπομείναντα club του σήμερα δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι ένας παρωχημένος τρόπος μη διασκέδασης αλλά αυτοπροβολής τύπου attention whore από άτομα που δεν ξέρουν πώς να περάσουν πραγματικά καλά και κανείς δεν μπορεί και να τους το δείξει γιατί οι άνθρωποι που έχουν απομείνει πλέον στη νύχτα παλεύουν με ένα πράγμα που βρίσκεται στη δύση του και εκείνοι με απελπισμένους τρόπους καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης προσπαθούν να το κρατήσουν ζωντανό. Και απλά δε γίνεται. Αυτό που καταφέρνουν είναι να δημιουργήσουν έναν Φρανκενστάιν o οποίος αποτελεί και το τελευταίο μεγάλο πείραμα της νυχτερινής διασκέδασης να παραμείνει ζωντανή έστω και έχοντας μια όψη φρίκης.

Ok, στην Ibiza ακόμα είναι όλα τέλεια, αν μπορείτε πηγαίνετε για clubbing εκεί.

Έλενα Φάκου

Την Έλενα την βρίσκετε και στο προσωπικό της rebel spotwww.rebelchic.gr

Instagramhttps://www.instagram.com/elenafakou_swkianou/?hl=en

Κάνε το Kink Motel δικό σου εδώ!

Previous articleΑντηλιακό μαλλιών: ο σύμμαχος για λαμπερά και υγιή μαλλιά
Next articleΤο Νοέμβριο θα κυκλοφορήσει το νέο album της Kylie Minogue
Έλενα Φάκου
Είδα πανκιά με εμβληματικές πανύψηλες χρωματιστές μοϊκάνες το 1993 στην πλατεία Piccadilly Circus του Λονδίνου ενώ πρόλαβα και κάποια να αράζουν στο σταθμό του τρένου στο Μοναστηράκι. Πήγαινα στη Βίλα Αμαλία και η πρώτη συναυλία που είδα ήταν των Panx Romana στο Πεδίο του Άρεως. Μου αρέσει να ονειρεύομαι και να χορεύω ξέφρενα. Τα έχω βρει με τον εαυτό μου και ψάχνω ακόμα την αληθινή αγάπη. Στο Punked δε χρειάζεται να απολογούμαι πλέον στους συντηρητικούς. Όταν φύγω από εδώ θα τα πω όλα στο Θεό. Αν υπάρχει φυσικά. Μέχρι τότε θα βρείτε κυρίως όσα σκέφτομαι στην κατηγορία Σέξινες αλλά ως guest θα κάνω εμφανίσεις και σε άλλες στήλες. Στην προηγούμενη ζωή μου, είπαν ότι ήμουν η Marilyn Monroe. Δεν τους πίστεψα. Νομίζω ότι δούλευα σε τσίρκο. Μπορεί και όχι. Δε θα μάθουμε ποτέ. Ζω για να γράφω και γράφω για να ζω. Να με διαβάζετε.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

31 − 23 =