Πάντα πίστευα (στα όσα έτη θυμάμαι τον εαυτό μου σε ερωτικά δρώμενα) ότι ο εγκέφαλος είναι αυτός που τα φταίει όλα! Όλα όμως! Αυτός και αυτά τα άτιμα τα μάτια και όχι τόσο αυτά κάθε αυτά, αλλά ο τρόπος, το βλέμμα! Το είπε και ο Ανδρεάτος άλλωστε «χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο που κοιτάνε».

Και εκεί που λες πως έχεις σχέση και μακροχρόνια κιόλας, εκεί που το ροχαλητό έχει γίνει νανούρισμα και το χωνάκι παγωτό καθημερινή απόλαυση αντί για το σεξ, εκεί  λοιπόν το βλέπεις να έρχεται. Ένα βλέμμα μόνο αρκεί και να σου, το χαστούκι, στο τέλος όμως αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι τίποτα λιγότερο από το βελάκι του «μικρού» φτερωτού από το διπλανό ουρανοξύστη.

Και ξαφνικά ξυπνάς! Και αναρωτιέσαι «τώρα τι έγινε ρε παιδιά;» και μα πως και γιατί; Νιώθεις και πάλι έφηβος, νιώθεις πεταλούδες και το πιο σημαντικό νιώθεις πως παίρνεις ανάσα, μια βαθιά μεγάλη ανάσα. Νιώθεις ξανά ότι ζεις, ότι περνά η “μπογιά” σου, ότι θέλεις να ζήσεις τη ζωή που έχασες τα τελευταία 3 από τα 5 έτη σχέσης που είχε μπει στην κατάψυξη, γιατί ήθελες να την κρατήσεις επίμονα «φρέσκια» και «ζωντανή».

Έχεις αυτά τα μεγάλα καστανά η καστανομελί η ανοιχτοκαστανοπρασινομελί μάτια.. να σε κοιτάνε, χωρίς να ξέρουν και που ξέρεις πως σύντομα θα μάθουν, που γνωρίζεις πολύ καλά πως σύντομα θα σε βάλουν σε μεγάλο μπελά, που επίσης γνωρίζεις βαθιά μέσα σου πως δεν σου καίγεται καρφί για το αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά είχες πολύ καιρό να νιώσεις έτσι, γιατί είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το «πεπρωμένο», επειδή βαθιά μέσα σου περιμένεις πως και πως αυτή τη στιγμή, που θα σε μεταφέρει μέχρι το σύμπαν και πάλι πίσω.

Και εκεί που έχεις μείνει να κοιτάς, ανοίγει το στόμα και σου σκάει χαμόγελο πλατύ και το χαμόγελο γίνεται ομιλία και περάν του ότι τα βλέπεις όλα χαριτωμένα, τα όσα λέει, βλέπεις πως υπάρχει και νιονιό πίσω από το πολύ ωραίο (η έστω υποκειμενικά ωραίο) περιτύλιγμα και εκεί λοιπόν είναι η φάση που αρχίζεις και το χάνεις. Εκεί είναι που θα σου πετάξει τις πρώτες σωστά δομημένες, σωστά τοποθετημένες και με πολύ μεγάλη δόση χιούμορ, ατάκες, πρόκειται για τον εγκέφαλο που ανέφερα παραπάνω.

Αααχ…ερωτα.. Φίλε μου στο λέω.. αν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω στην μικρή αλλά θαυματουργή ζωούλα σου, σου χω τα πιο απλά βήματα που μπορείς να ακολουθήσεις:

  1. Χώρισε όσο είναι νωρίς και μη το τρενάρεις για καναν αιώνα ακόμα.
  2. Νίκησε τη δύναμη της συνήθειας και βγες από τα όρια σου.
  3. Ζήστο σαν να μην υπάρχει αύριο.

Τα θεωρείς δύσκολα ε; Σου λέει τώρα, τι μου λέει και αυτή η χαζοβιόλα.. και όμως! Όσο μεγαλώνεις θα βλέπεις πως δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.. και πως όλα τα παραπάνω είναι μια απόφαση στιγμής, χωρίς συναισθηματισμούς και κλάματα. Αφού το βλέπεις ρε μεγάλε, δεν πάει άλλο, έχεις αραχνιάσει  έχεις πάρει 200 κιλά, βαριέσαι να κουνηθείς να μιλήσεις να βγεις να διασκεδάσεις να ζήσεις’ και μετά το λες αυτό ζωή; Εγώ το λέω κατάντια!

Και θα με καταλάβεις, γιατί με το που σου σκάσει ο «μικρός» ξαφνικά θα αισθανθείς τα ακριβώς ανάποδα, άρα; Έχει βάση αυτό που σου λέω.

Και τώρα θα μου πεις κάτσε ρε αδελφέ, τόσα χρόνια σχέσης αγάπης εκτίμησης αλληλοσεβασμού, που πάνε οεο; Και σου απαντώ, περίπατο! Διότι όπως είπε και μια καλή πολύ καλή μου φίλη «έχω και φίλους να παίζουμε με σεβασμό αγάπη και εκτίμηση». Και προς θεού, δεν λέω να μην υπάρχουν σε οποία σχέση ζωής,  λέω όμως πως μόνο αυτά δεν αρκούν!

Συνοψίζοντας.. ΖΗΣΤΟ! Η ζωή είναι μικρή για μένεις σε καταστάσεις που δεν σε κάνουν το λιγότερο ευτυχισμένο, ερωτευμένο, χαρούμενο.. Χώρισε τώρα! Που η τρίχα είναι ακόμα κάγκελο..

Ήρθε η ώρα για χαλαουα..

Τα φιλιά μου.

Butter Fly Β.