Πατριαρχία, αυτή η πληγή, είναι η αιτία και η πηγή του κακού για πολλά δεινά, για ξυλοδαρμούς, για βία εναντίον γυναικών (αλλά και παιδιών), για bullying ακόμη και αντρών οι οποίοι δεν ταιριάζουν, δε κουμπώνουν βρε αδερφέ όπως και να το κάνουμε στα πρότυπα της.

Δυστυχώς πατριαρχία χωρίς μισογυνισμό και σεξισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες, καθώς κατά τους κανόνες της πατριαρχίας ο άντρας είναι ο ισχυρός, αλλά ταυτόχρονα ο αγνός πόλος της οικογένειας, αλλά και της κοινωνίας σε ένα πιο γενικό πλαίσιο. Ενώ αντίστοιχα η γυναίκα, είναι η αδύναμη, η υποδεέστερη και ταυτόχρονα η πονηρή, η πανούργα της υπόθεσης, η οποία μηχανεύεται συνεχώς το πώς με δόλιους τρόπους, θα σαγηνεύσει το αρσενικό στην αρχή και το πώς θα το κάνει ότι θέλει στη συνέχεια, αλλά πάντα με τρόπο που δεν θα ευχνουχίζει το κυρίαρχο αρσενικό αφού κατά τους πατριαρχικούς κανόνες το φαλλικό σύβολο… είναι σχεδόν το παν.

Ξερνάς; Εγώ,να δεις….

Τελευταία και με αφορμή την υπόθεση της γυναικοκτονίας της Ελένης Τοπαλούδη, ξανάρχισε η γνωστή κουβέντα για τη λέξη γυναικοκτονία στα social media, αφού σε μερικούς-μερικούς, ξινίζει η λέξη.

patriarchyΌμως πως αλλιώς θα μπορούσε να λέγεται μια δολοφονία η οποία έχει ως κίνητρο το φύλο;

Αν η Ελένη ήταν άντρας, θα ζούσε σήμερα ναι η όχι; Η μόνη απάντηση που θα μπορούσε να δωθεί με σιγουριά είναι ότι δεν θα είχε χάσει τη ζωή της τη συγκεκριμένη στιγμή και με αυτόν τον τρόπο, άρα ναι ρε φίλε, είναι γυναικοκτονία, σ’ αρέσει, δεν σ’ αρέσει.

Σχεδόν αμέσως μετά τη δίκη των δολοφόνων της Ελένης, ήρθε το αποτρόπαιο συμβάν στη Καλλιθέα, όπου μια γυναίκα έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο μιας άλλης γυναίκας με την αιτιολογία ότι της “έκλεψε” τον άντρα!

Ο μισογυνισμός στο μεγαλείο του και στη πιο ακραία του μορφή μάλιστα, από γυναίκα σε γυναίκα, καθώς στο άρρωστο κεφάλι της, δεν μπορούσε να αποδεχτεί το γεγονός ότι η κοπέλα δεν της έφταιγε σε τίποτα και ότι αν κάποιος έφταιγε, αυτός ήταν σίγουρα ο δικός της. Βέβαια στα δικά μου μάτια ούτε αυτός φταίει, καθώς αφ’ ενός μεν ο άνθρωπος έκανε μία επιλογή, αφ’ ετέρου η συγκεκριμένη έδειξε το ποιόν του χαρακτήρα της καταστρέφοντας τη ζωή μιας γυναίκας μόλις 33 ετών. Άρα μη θεωρούμε καθόλου απίθανο να ξενέρωσε με τον χαρακτήρα της, πολύ πριν βρεθεί στον δρόμο του το θύμα της υπόθεσης. Όπως και να χει, ας τα έβαζε μαζί του.

35xroni-intimeΣαν να μην έφταναν αυτά, έχουμε και τους δικαστές του Facebook οι οποίοι με άκρως σεξιστικό και χυδαίο τρόπο βρίζουν τα δύο θύματα και με λίγα λόγια προσπαθούν να μας πείσουν ότι άξιζαν αυτό που έπαθαν, καθώς ως γνωστόν στη πατριαρχία και στον μισογυνισμό η γυναίκα έχει γίνει αντικείμενο υπερσεξουαλικοποίησης.

Κάπου εδώ μάλλον ήρθε η ώρα να μιλήσουμε λιγάκι για την ανάγκη του να υπάρχει ένα δυνατό φεμινιστικό κίνημα που να λειτουργεί ως αντίβαρο στη λαίλαπα του μισογυνισμού και της βρωμερής πατριαρχίας την οποία με πολύ μεγάλη μου λύπη βλέπω να υπηρετούν πιστά ακόμη και νεαρές σε ηλικία γυναίκες.

Το φεμινιστικό κίνημα παγκοσμίως κανεί σπουδαία δουλειά, αλλά και σε εγχώριο επίπεδο, γι’ αυτό και οι μισογύνηδες έχουν εφεύρει τον γελοίο όρο: φεμιναζί. Ακριβώς γιατί γίνεται σοβαρή προσπάθεια και αν δεν ήταν έτσι, δεν θα έμπαιναν καν στη διαδικασία να χρησιμοποιούν κάθε μέσο απαξίωσης του φεμινισμού.

Asking-Aug28-Sept4

Έπρεπε να γίνει πιο συμπεριληπτικό το φεμινιστικό κίνημα και ευτυχώς έγινε με το τρίτο κύμα το οποίο ασχολείται με θέματα έμφυλης βίας, παρενόχλησης, βιασμού, δικαιώματα διεμφυλικών (τρανς) γυναικών και θέματα γονεικοτητας. Μια από τις πιο εμβληματικές εκπροσώπους του τρίτου κύματος του φεμινισμού είναι η Judith Butler, γνωστή και για τη συμβολή της στη Queer θεωρία με το βιβλίο της Gender Trouble.

metoooΑφού μιλήσαμε για τη πατριαρχία,τον μισογυνισμό, τον φεμινισμό, ήρθε η ώρα να πούμε δυό λογάκια και για τον τρανσφεμινισμό, ο οποίος φυσικά και ταυτίζεται με τον φεμινισμό η έτσι θα πρέπε τουλάχιστον.

Αφού έχουμε πει χιλιάδες φορές ότι μια τρανς γυναίκα είναι γυναίκα (το έχουμε εμπεδώσει πιστεύω πια), θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τι διαφορά έχει απο τον φεμινισμό.. Μπορεί να μην έχει καμμία διαφορά, μπορεί και πολλές, εξαρτάται από την οπτική γωνία που το βλέπει κανείς.

Ως τρανς γυναίκα, το λέω συνεχώς όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ότι δεν έχει κανένας το δικαίωμα να τολμάει να αμφισβητεί τη θηλυκότητα μιας οποιασδήποτε τρανς γυναίκας, γιατί πολύ απλά μια τρανς, έχει παλέψει με θεούς και δαίμονες για αυτή ακριβώς τη θηλυκότητα της. Δεν ήταν κάτι που της χαρίστηκε ή που της αναγνωρίστηκε εύκολα. Ακόμη και οι φεμινίστριες του δευτέρου κύματος δεν αποδέχονταν ως γυναίκες τις τρανς της εποχής εκείνης.

Από την άλλη ο μισογυνισμός απέναντι σε μια τρανς γυναίκα είναι ακόμη πιο έντονος γιατί κατά τα προτύπα της πατριαρχίας, μια τρανς «πρόδωσε» το κυρίαρχο αντρικό φύλο και προσχώρησε στο υποδεέστερο γυναικείο. Δεν μπορούν αγάπη μου λέμε να κατανοήσουν ότι μια τρανς είναι γυναίκα, δεν το χωράει ο νούς τους (νούς, λέμε τώρα).

trans-women-are-womenΌσο πιο θελκτική είναι μια τρανς, τόσο μεγαλύτερο πρόβλημα έχει, καθώς δυστυχώς ακόμη και σήμερα επικρατεί η αντίληψη ότι μια τρανς, έκανε φυλομετάβαση για να σαγηνεύει τα αρσενικά και για να κάνει κάθε μέρα, όλη μέρα σεξ και αυτό έχει να κάνει όπως γράφω και πιο πάνω με την υπερσεξουαλικοποίηση των γυναικών (ακόμη πιο πολύ των τρανς γυναικών) πάντα σύμφωνα με τα πατριαρχικά πρότυπα.

Είναι από δύσκολο εώς αδύνατο να χωρέσει ο νους τους ότι μια τρανς γυναίκα έκανε φυλομετάβαση για να ταιριάξει το μέσα της με το έξω και στη τελική χέστηκε σε ποιόν αρέσει, γιατί πολύ απλά αρέσει σε εκείνη την ίδια και αυτό είναι που έχει σημασία.

Μιλώντας για τρανσφεμινισμό, θα γράψω δυό λογακια για το δικό μου όνειρο για μία κοινωνία στην οποία μια τρανς γυναίκα θα έχει ίσες ευκαιρίες για ΟΛΑ, για μια δουλειά, για μια αξιοπρεπή ζωή για στέγαση, χωρίς προβλήματα και για ευκαιρίες στον έρωτα χωρίς να τις βλέπουν οι άλλοι ως εμπειρία –ή- ακόμη χειρότερα ως φετίχ, μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν θα μπορεί να στερεί ένα ανήλικο παιδί από τον τρανς γονέα του (όπως στη δική μου περίπτωση) και να χρειάζεται να τρέχει η –ο τρανς γονιός στα δικαστήρια για το αυτονόητο. Στην ίδια κοινωνία δεν θα υπάρχει βέβαια έμφυλη και ενδοοικογενειακή βια και φυσικά δεν θα υπάρχουν γυναικοκτονίες.

Μπορεί αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα;

Εγώ λέω ΝΑΙ, μπορεί, μέχρι τότε όμως φεμινισμός, τρανσφεμινισμός και τα μυαλά στα κάγκελα.

Βανέσα Βενέτη

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

+ 85 = 90