Καραντίνα ήταν πάει και πέρασε; Ποιός ξέρει… Μόνο ο Κορονοιός, και ίσως όλο του το σόι. Αλλά αντικειμενικά, τι ήταν αυτό που πάθαμε παναϊαμ…;

Εκεί λοιπόν που είσαι σε ένα μουδ, οκ έβαλα τη ζωή μου σε μια τάξη, αγάπη μου μετάξι, σε ειδοποιούν για το σενάριο επιστημονικής φαντασίας, που βαρέθηκε να αράζει στα συρτάρια της εταιρείας παραγωγής και σου λέει, βρε δε γίνομαι πραγματικότητα γιατί όπως έλεγαν και οι Terror X Crew την “Πλειστόκαινο” εποχή, θέλω “Να τους δω να τρέχουν”;

Και τότε φίλη/ε ήρθε το lockdown. Αυτό που κάποτε ήταν ένα αστείο ανάμεσα σε παρέες ξαφνικά έγινε πραγματικότητα, και ποιός είδε το Dali και δεν τον φοβήθηκε. Κλειστήκαμε σπίτι λοιπόν, κοιτάζαμε από τα παράθυρα λες και θα περάσει ο Γκοτζίλα και αναρωτιόμασταν γιατί βλέπαμε ένα κανάλι, λες και είχαμε χάσει το τηλεκοντρόλ.

Μήνες, μέρες και σκέψεις. Άλλοι τα βρήκαμε με τον εαυτό μας και άλλοι τσακωθήκαμε μαζί του όσο ποτέ. Από τη μία διάβαζα άρθρα πως να μην τσακωθείτε με τον/την σύντροφο σας στην καραντίνα, και σκεφτόμουν αυθόρμητα πόσο “προσωπικό θέμα” ήταν για τον καθένα αυτός ο κοινωνικός περιορισμός. Γιατί και με το άλλο σου μισό να ήσουν στον ίδιο χώρο, αντικειμενικά το πέρναγες μόνος/η. Οι σκέψεις ήταν προσωπικές και έπρεπε ο καθένας να καθαρίσει την “cache” του για να μπορέσει να συνεχίσει. Να συνεχίσει εκεί που βρισκόταν; Να κάνει μια νέα αρχή; Όλα ήταν πιθανά…

Και τότε ήρθε η 4 του μήνα, και η άρση μέτρων. Ξαφνικά εκεί που είχες μάθει να σκέφτεσαι στον καναπέ, στην κουζίνα και στο σαλόνι, έπρεπε να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Η οποία έχει την τάση φίλε μου… να είναι σκληρή.

Untitled-1Δεν είναι η δουλειά, δεν είναι τα ωράρια, είναι ότι όλοι καταλάβαμε πως δεν είχαμε ποτέ το χρόνο να κάνουμε μια “ειλικρινή κουβέντα” με τον εαυτό μας, με την πάρτη μας και μόνο. Ίσως αυτό θέλω να κρατήσω σαν ανάμνηση από όλο αυτό. Ότι θα πρέπει να μου “μιλάω” λίγο περισσότερο, από όσο είχα συνηθίσει.

Μπορεί να μην ήμασταν κοντά, μπορεί να ήμασταν σε ένα κοινό τσατ ή στην άλλη άκρη της γραμμής αλλά κατάλαβα πως οι φίλοι μου είναι πάντα εκεί. Καμία καραντίνα δε μας χώρισε και κανένας ιός. Ίσως γιατί μερικές σχέσεις παιδιά μου είναι ποιοτικές και όχι ποσοτικές. Αρπαχτήκαμε, αγαπηθήκαμε και πάλι από την αρχή.

Ας κρατήσουμε λοιπόν και μόνο τα στοιχειώδη και ας πάμε παρακάτω, τα υπόλοιπα και τις κακές στιγμές, βάλτε τις για προσάναμα.

Ο ιός μπορεί να ήρθε για να μείνει. αλλά είμαστε πολύ παραπάνω από όλο αυτό. Να αγαπάτε τον εαυτό σας και ότι έχετε δημιουργήσει, κανείς δε μπορεί να τα διαλύσει, είτε ιός, είτε άνθρωπος. Πάμε λοιπόν παρακάτω, και όλα θα γίνουν μι αμόρ…

Χρύσα Αντωνιάδη