Μάνα ζούμε, Σωκράτη για να ακούμε

Η μαγική Τετάρτη έφτασε και επιτέλους καταλάβαμε καλοκαιράκι, γιατί καλοκαίρι χωρίς Σωκράτη Μάλαμα, δεν ξεκινάει. Πήραμε τις μπύρες μας και περπατήσαμε μέχρι το Βράχων, φτάσαμε στο κάγκελο και περιμέναμε το Σωκράτη. Ήδη οι κερκίδες ήταν σχεδόν γεμάτες και οι πρώτες παρέες είχαν αράξει κάτω και είχαν ξεκινήσει τα πρώτα τσιπουρα.

Untitled-1Βγαίνει το «πουλάκι» μας, κύριος στην ώρα του, το σούρουπο. Ασφυκτικά και μαγικά γεμάτο το Βράχων (sold out και τις δύο μέρες άλλωστε δεν το λες και τυχαίο), αλλά εμείς το κάγκελο μας μπροστά το φτάσαμε, γιατί θυσία γινόμαστε για το ρεπορτάζ.
65459597-478075942942658-3543636911585230848-n

Ξεκινάει το live και όλα τα ακούσαμε. Πέντε λεπτά μετά, χιλιάδες χέρια ήταν σηκωμένα, τα καπνογόνα είχαν ανάψει και οι χοροί είχαν ξεκινήσει σε ενα συνοθύλευμα κόσμου που δεν χρειαζόταν να σε γνώριζε κάποιος για να σε τραβήξει να χορέψεις. Όλοι ήταν ένα, αφού όπως λέει και στα διόδια «άμα δε λιώσουμε μαζί πως θες να γίνουμ’ ένα».

65970416-408394483112466-1472564232179417088-n Την είδαμε κι εμείς, σαράντα χρονών νοματαίοι «τα παιδιά μεσ’ την πλατεία». Τραγουδάγαμε και χοροπηδάγαμε τρισήμιση ώρες, λες και δεν θα χρειαζόμασταν μάσκα οξυγόνου μετά, σε τέτοια ηλικία. Προσωπικά σήμερα δεν μιλάω, επικοινωνώ με νοήματα και κουνήματα μόνο.

65846362-620720141759224-6133311060733591552-nΑλλά την αξίζει ο Μάλαμας τη μάσκα οξυγόνου, γιατί “Άιντε μες της γης το πυρωμένο κέντρο, άιντε δυο πουλιά φιλιούνται σ’ ένα δέντρο” και ευτυχώς που υπάρχει ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και χορεύουμε κι εμείς κανένα τσιφτετέλι. Άλλωστε ο Θανάσης είναι πάντα στο μυαλό μας στις συναυλίες του Σωκράτη.

Φυσικά η Ιουλία και ο Σιώτας έδωσαν ρέστα, βγήκε και το παιδί μάλαμα, στην κυριολεξία, ο γιος του ο Πέτρος που είναι καταπληκτικός, αλλά η έκπληξη ήταν η Ματούλα Ζαμάνη που ανέβηκε και μας κέρασε την “Ουρά του αλόγου”. Πόσες χαρές να αντέξει ένας άνθρωπος σε ένα live, δεν μας λυπήθηκαν καθόλου.

65842507-829283894123270-2345048724822032384-nΗ συναυλία λόγω του συγκεκριμένου χώρου, έπρεπε να τελειώσει νωρίς, αλλά και αέρας “Πεχλιβάνης” φύσηξε και “Στην Αμερική” ταξιδέψαμε και ήπιαμε τσίπουρα με την με τη Μαρίκα, το Δούσια τον Κωστή, “Αερικό” γίναμε για χάρη του Φώτη Σιώτα, τα “Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά” φωνάξαμε, καψουρευτήκαμε πάλι φουλ με την “Νεράιδα” και την “Πριγκηπέσσα” του και τέλος φύγαμε “Ευτυχείς, λυπημένοι (που τελείωσε) και πότες”, ενώ μάλλον θέλουμε 2 μέρες άδεια για να συνελθουμε από αυτό που ζήσαμε..

66415835-345468586362579-1366776713777774592-nΕτσι είναι πάντα στις συναυλίες του Σωκράτη. Σου μαλακώνει την ψυχή (εντάξει βοηθάνε και λίγο τα τσίπουρα που σε κερνάνε όλοι) και σου ξυπνάει τα πάθη ταυτόχρονα.

Σωκράτη μερσί για εχθές. «Είχα τον κήπο της Εδέμ, μα τώρα δεν μου φτάνει».

Μαζί του επί σκηνής:
Ιουλία Καραπατάκη: τραγούδι
Δημήτρης Λάππας: Κιθάρες, τζουράς, μπουζούκι
Νίκος Μαγνήσαλης: Τύμπανα
Γιάννης Παπατριανταφύλλου: Μπάσο
Φώτης Σιώτας: Βιολί, βιόλα, τραγούδι
Κυριάκος Ταπάκης: Λαούτο, μπουζούκι
Νίκος Παραουλάκης: Νέυ
Τίτος Καργιωτάκης & Παναγιώτης Ηλιόπουλος: Ηχοληψία
Χρήστος Λαζαρίδης: Σχεδιασμός φώτων
Δημήτρης Κατέβας: Τεχνικός σκηνής

Ματίνα Γεωργαλή

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

4 + 1 =