Πιάνω τον εαυτό μου να κάθομαι στο “γουγλ” και να χαζευω παραλίες σε οποιαδήποτε μορφή. Βιντεάκια στο YouTube, gifs και κάθε λογής εικόνες που μπορεί να δροσίσουν έστω και για λίγο την κόρη του ματιού.

Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι, όχι από πότε έχω να πάω διακοπές γιατί του π$%^&η όλο και κάτι τριήμερα πήγαινα εδώ και εκεί, αλλά από πότε έχω πραγματικά να ξεκουραστώ. Να νιώσω ότι πήγα σε μια παραλία χωρίς να χτυπήσει το κινητό, χωρίς να αναρωτηθώ τι γυρεύει τέτοια ώρα ο ψαράς μέσα στη χώρα ή πότε πληρώνομαι, γιατί μπορεί να γυρίσω σπίτι και η ΔΕΗ να μου έχει προτείνει παλαιολιθική ατμόσφαιρα με ρεσώ.

beach_iphone_wallpaper_tumblr_4667Αναρωτιέμαι όμως γιατί γίναμε έτσι; Γιατί μάθαμε να λειτουργούμε μηχανικά; Όλα στον αυτόματο το ίδιο και η ξεκούραση. Τα πάντα γίνονται γιατί έτσι πρέπει και περνάνε από μπροστά μας οι στιγμές, με μεγαλύτερες ταχύτητες από τη F1.

Ξέρω ότι η καθημερινότητα μας έχει βάλει σε άσχημα τριπάκια, αναρωτιόμαστε πότε περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τότε ξαφνικά καλοκαίρι και πάλι από την αρχή. Και στο τέλος; Τι θα γίνει όταν θα κοιτάξεις πίσω; Τι θα θεωρήσεις ότι άξιζε; Να τρέχεις ολημερίς και ολονυχτίς σαν τον Βέγγο; Δεν νομίζω φίλε μου. Η ζωή είναι εκεί έξω, έχει ανοίξει το κοντέρ και γράφει.

Φρόντισε λοιπόν να βάλεις τις υποχρεώσεις στο πατάρι (εξάλλου αντικειμενικά τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ever) και ξεκίνα να ζεις. Με τον τρόπο που θες και όχι μέσα στο κουτί στο οποίο σε κλείσανε.

Εξάλλου η ζωή σου χρωστάει έστω και φέτος μια παραλία…

Nancy