Aς είναι αυτή η ημέρα μια αφορμή για να κάνουμε ένα δυνατό shout out εκεί έξω ότι μητέρα δεν είναι αυτή που γεννάει αλλά αυτή που μεγαλώνει και να πάψουμε να θεωρούμε ταμπού το θέμα της υιοθεσίας, διότι το μόνο που πρέπει να αισθανόμαστε για αυτή είναι δέος καθώς πρόκεται για μια μεγαλειώδη πράξη που ενώνει δυο ψυχές που δεν έτυχε να δεθούν με έναν ομφάλιο λώρο, αλλά με κάτι ακόμα πιο ιερό: αόρατα δεσμά αγάπης.

Δεν έκρυψα ποτέ ότι υιοθετήθηκα και δεν θα πάψω ποτέ να το λέω, για έναν και μοναδικό λόγο: η υιοθεσία πρέπει να πάψει να είναι ένα ένοχο μυστικό που φέρνει δάκρυα στα μάτια όλων όσων εμπλέκονται για διαφορετικούς ή και ίδιους λόγους. Η υιοθεσία είναι μια πράξη που πρέπει να φέρνει μονάχα χαρά διότι ένα παιδί κάνει γονιό έναν άνθρωπο που το επιθυμεί πολύ και η φύση δεν του το επιτρέπει και αντίστοιχα ένα παιδί το κάνει κόρη ή γιο, μια ιδιότητα που ο βιολογικός του γονιός δεν μπόρεσε να του την προσφέρει.

Εκεί λοιπόν που η φύση κάνει μια στραβοτιμονιά, έρχεται η υιοθεσία να τα βάλει όλα στο σωστό δρόμο. Και ειλικρινά, δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα που θα πρέπει να κάνει να ντρέπονται όσους υιοθετήθηκαν ή όσους υιοθέτησαν. Θα πρέπει να νιώθουν μόνο περηφάνια και τίποτε άλλο. Το ανεπιθύμητο παιδί για μια βιολογική μητέρα μπορεί να αποτελέσει το όνειρο ζωής για μια θετή μητέρα και αυτό είναι τελικά το απόσταγμα.

IMG-7435-1440x910Μερικές φορές ακούω κάποιες γυναίκες να λένε «θα κάνω άλλη μια εξωσωματική γονιμοποίηση» και ο αριθμός είναι εξωφρενικός: μπορεί να έχουν υποβληθεί ακόμα και δέκα φορές σε αυτή τη διαδικασία ανεπιτυχώς (δυστυχώς). Μια φορά, ρώτησα μια γνωστή μου που άνηκε σε αυτή την περίπτωση «γιατί επιμένεις τόσο πολύ ενώ έχεις την εναλλακτική να γίνεις μητέρα υιοθετώντας ένα παιδί;» Μου απάντησε ότι «Μα αν δεν το γεννήσω δεν θα είναι δικό μου παιδί». Ήταν η πιο σοκαριστική απάντηση που θα μπορούσα να λάβω.

Όχι, αυτή δεν είναι νοοτροπία αγάπης. Το παιδί δεν επιβάλλεται να βγει από μέσα μας για να το αγαπήσουμε και είτε βγει είτε δε βγει δεν είναι ποτέ ‘δικό μας’: ανήκει μονάχα στον εαυτό του. Το μόνο που μου έδειξε αυτή η απάντηση ήταν μια νοοτροπία με εγωιστικά κίνητρα και η ανάγκη να γίνει κάποιος γονιός πρέπει να είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους εγωισμούς, αντιθέτως οφείλει να είναι γεμάτη αυταπάρνηση ώστε να μπορεί μονάχα να προσφέρει.

Γεννήθηκα στις 5 Δεκεμβρίου και υιοθετήθηκα στις 14 Μαΐου του επόμενου χρόνου. Ανεξάρτητα με την ημερομηνία που αναγράφεται στην ταυτότητά μου εγώ νιώθω ότι γεννήθηκα την ημέρα που υιοθετήθηκα. Πιο πριν απλά υπήρχα. Και μέχρι σήμερα, « Η μάνα μου μ΄έμαθε να βαδίζω περήφανη σαν να μου ανήκει ο κόσμος όλος», όπως ειπε και η Σοφία Λόρεν. Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες. Και χρόνια ακόμα περισσότερα σε όσες κράτησαν στην αγκαλιά τους τα παιδιά που κάποιες άλλες άφησαν σε κάποιο νοσοκομείο, ίδρυμα ή ακόμα χειρότερα στο δρόμο. Εμείς, αυτά τα παιδιά, ξέρουμε καλά πως δεν έχει σημασία ποια ήταν η μητέρα μας. Αυτό που έχει σημασία είναι ποια θυμόμαστε ότι είναι.

Έλενα Φάκου

Την Έλενα την βρίσκετε και στο προσωπικό της rebel spotwww.rebelchic.gr

Instagramhttps://www.instagram.com/elenafakou_swkianou/?hl=en

Κάνε το Kink Motel δικό σου εδώ!

Previous articleMάστερσεφ: Ακολουθεί σεντόνι “οργής” bear with me
Next articleΗ μανούλα ήταν νούλα: Ενα αφιέρωμα στις πιο ραδιούργες μαμάδες του σινεμά
Έλενα Φάκου
Είδα πανκιά με εμβληματικές πανύψηλες χρωματιστές μοϊκάνες το 1993 στην πλατεία Piccadilly Circus του Λονδίνου ενώ πρόλαβα και κάποια να αράζουν στο σταθμό του τρένου στο Μοναστηράκι. Πήγαινα στη Βίλα Αμαλία και η πρώτη συναυλία που είδα ήταν των Panx Romana στο Πεδίο του Άρεως. Μου αρέσει να ονειρεύομαι και να χορεύω ξέφρενα. Τα έχω βρει με τον εαυτό μου και ψάχνω ακόμα την αληθινή αγάπη. Στο Punked δε χρειάζεται να απολογούμαι πλέον στους συντηρητικούς. Όταν φύγω από εδώ θα τα πω όλα στο Θεό. Αν υπάρχει φυσικά. Μέχρι τότε θα βρείτε κυρίως όσα σκέφτομαι στην κατηγορία Σέξινες αλλά ως guest θα κάνω εμφανίσεις και σε άλλες στήλες. Στην προηγούμενη ζωή μου, είπαν ότι ήμουν η Marilyn Monroe. Δεν τους πίστεψα. Νομίζω ότι δούλευα σε τσίρκο. Μπορεί και όχι. Δε θα μάθουμε ποτέ. Ζω για να γράφω και γράφω για να ζω. Να με διαβάζετε.