Το 2019 ήταν η χρονιά κατά την οποία εκτυλίσσονταν δύο από τις πιο μετα-αποκαλυπτικές ταινίες όλων των εποχών, το “Blade Runner” και το “Akira”, παρουσιάζοντας ασφυκτικά κατοικημένες μεγαλουπόλεις με μεταμοντέρνους νέον φωτισμούς και δυσθεώρητα κτίρια που πίσω από τα ασύλητα τσιμεντένια τείχη τους δρούσαν τα συμφέροντα παγκόσμιας εμβέλειας μονοπωλιακών εταιρειών και διεφθαρμένων ολιγαρχικών κυβερνήσεων, ενώ η τεχνολογία συνέχιζε να εξελίσσεται ασταμάτητα με τρόπο που μόνο προσέδιδε στη δυστοπία.

Οπως και να ‘χει, το 2019 ήρθε, πέρασε, το ζήσαμε, κάποιοι από μας επιβιώσαμε. Κι
αν ο ερχομός των νέων 20s μας βρήκε να αισθανόμαστε απόγνωση για το μέλλον, οι ταινίες του παρελθόντος το οραματίστηκαν πολύ χειρότερο.


Ενα Ησυχο Μέρος | A Quiet Place | 2018

Στις αρχές του 2020, μετεωρίτες πέφτουν σε διάφορα μέρη της Γης φέρνοντας στον πλανήτη μας εξωγήινα τέρατα τα οποία παρότι τυφλά, έχουν οξύτατη ακοή και επιτίθενται με αστραπιαία ταχύτητα σε οτιδήποτε παράγει ήχο, ενώ το απροσπέλαστο δέρμα τους τα καθιστά άτρωτα απέναντι στον ανθρώπινο οπλισμό. Ενα χρόνο αργότερα, κι ενώ οι εισβολείς έχουν εξολοθρεύσει την πλειοψηφία των έμβιων όντων του πλανήτη, μια οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν νέο κόσμο απόλυτης σιωπής.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Και να υπάρχουν αυτά τα πλάσματα κάπου εκεί έξω, από ολόκληρο σύμπαν εδώ θα βρουν να πέσουν;


Αποστολή στον Αρη | Mission to Mars | 2000

Για κάποιο λόγο το Χόλιγουντ ήταν πάντα υπερβολικά αισιόδοξο σε ό,τι αφορά την προσεδάφιση ανθρώπων στον πλανήτη Αρη, με τον Brian De Palma όχι μόνο να οραματίζεται πριν 20 χρόνια ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό φέτος, αλλά το κάνει και με έναν τρόπο αρκετά πιο διασκεδαστικό από αυτόν που μας έχουν συνηθίσει άλλες ταινίες. Από το κολεγιακού τύπου μπάρμπεκιου που στήνουν οι αστροναύτες την παραμονή της εκτόξευσης μέχρι τον σε μηδενική βαρύτητα χαζοχαρούμενο χορό υπό τον ήχο του ‘Dance the Night Away’ των Van Halen, η ταινία χαρακτηρίζεται από την έλλειψη σοβαροφάνειας, και πρέπει να αναγνωρίσουμε στον De Palma το τρικ της αβαρούς κάμερας πολύ πριν το χρησιμοποιήσει ο Alfonso Cuarón στο “Gravity”. Χωρίς το ανάλογο αντίκτυπο όμως.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Το πρότζεκτ SpaceX έχει μεγάλα σχέδια προγραμματισμένα για το 2024 αν και μάλλον το ακόμα πιο μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας είναι ακόμα επιστημονική φαντασία.


Pacific Rim | 2013

Βρισκόμαστε στο 2020 και ο κόσμος έχει ήδη περάσει επτά χρόνια επιθέσεων από τα γιγαντιαία τέρατα Καϊτζού που ξεχύθηκαν στον κόσμο μας από μια υπερδιαστατική πύλη με τη μορφή ενός ρήγματος στο βυθό του Ειρηνικού ωκεανού. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, η ανθρωπότητα έχει ρίξει όλο της το βάρος στην εξολόθρευση των Καϊτζού κατασκευάζοντας εν τέλει τις εξίσου θηριώδεις και τερατόμορφες πολεμικές μηχανές-ρομπότ Γιάγκερ τις οποίες χειρίζονται άνθρωποι-πιλότοι που βρίσκονται στο εσωτερικό τους και τις κοντρολάρουν μέσω νοητικής σύνδεσης. Το 2025 όμως, οι πλανητάρχες αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τη χρηματοδότηση των Γιάγκερ και να χτίσουν θεόρατα τείχη, ενώ στη συνέχεια θεωρούν πως μια πυρηνική βόμβα είναι καλύτερη λύση.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Εκτός κι αν ο βυθός κρύβει μυστικά αυτού του τύπου, ας πούμε με σιγουριά ότι είμαστε ασφαλής από ένα τέτοιο μέλλον.


Κάθαρση | The Purge | 2013

Το 2014 και σαν αποτέλεσμα ενός οικονομικού κραχ, οι Αμερικανοί πολίτες δίνουν με ψήφο την εξουσία σε ένα δικτατορικό καθεστώς, το οποίο περνά ένα νόμο που λέγεται Purge, και σύμφωνα με τον οποίο, μία φορά κάθε χρόνο και για 12 ώρες, νομιμοποιείται κάθε είδους εγκληματική πράξη. Μέχρι το 2022, όπου και εκτυλίσσεται η ταινία, η εγκληματικότητα έχει εξαφανιστεί από την Αμερική ενώ η ανεργία έχει πέσει στο 1%, σαν αποτέλεσμα του Purge, αφού υποστηρίζεται από όλους τους πλούσιους και ισχυρούς που κυνηγούν ανελέητα όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προστατευτούν πίσω από απόρθητα σπίτια και θεωρούνται άχρηστο βάρος στην κοινωνία των ελίτ.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Τέσσερις ταινίες και ένα σίριαλ δείχνουν πως ένας τέτοιος νόμος μάλλον δεν είναι και τόσο καλή ιδέα.


Soylent Green | 1973

Νέα Υόρκη. Ετος 2022. Πληθυσμός 40 εκατομμύρια. Η μόλυνση και η κλιματική αλλαγή έχουν καταστρέψει όλη τη φύση και τους ωκεανούς και έχουν οδηγήσει σε παγκόσμια έλλειψη φαγητού. Οι άνθρωποι ζουν στοιβαγμένοι σε δωμάτια, σκάλες και δρόμους, με εξαίρεση τους πλούσιους και ισχυρούς που έχουν στη διάθεσή τους διαμερίσματα και υλικά αγαθά που οι περισσότεροι ούτε καν έχουν δει ποτέ με τα μάτια τους. Οσο για τους υπόλοιπους, τρέφονται αποκλειστικά με τα προϊόντα της Soylent, μιας εταιρείας που έχει τον αποκλειστικό έλεγχο διαμοιρασμού τροφής, δηλαδή κάτι πράσινων πλακιδίων, και κρύβει ένα μυστικό σχετικά με την παραγωγή τους, που όποιος το γνωρίζει προτιμά να πεθάνει από την απόγνωση αυτής της γνώσης.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Νοιάζονται οι πολυεθνικές για την επιβίωση των ανθρώπων;


Δικός Της | Her | 2013

Στο Λος Αντζελες του 2025, ζει ο Θίοντορ Τουόμπλι, ένας μοναχικός εσωστρεφής καταθλιπτικός άντρας που η δουλειά του είναι να γράφει γράμματα προσωπικής φύσεως για ανθρώπους που δυσκολεύονται να εκφραστούν. Εχοντας μόλις πάρει διαζύγιο, βρίσκεται εργένης για πρώτη φορά στη ζωή του και αγοράζει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που επικοινωνεί μαζί του φωνητικά και είναι σχεδιασμένο να εξελίσσεται με βάση τις ανάγκες του ιδιοκτήτη του… ο οποίος με τον καιρό αρχίζει να αναπτύσσει μια ιδιαίτερα ρομαντική διάθεση απέναντι στην τεχνητή προσωπικότητα με τη γυναικεία φωνή.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Το μόνο που λείπει είναι ένα upgrade της Alexa.


Πέρα από τα Βουνά | Mountains May Depart | 2015

Η ταινία ακολουθεί τους χαρακτήρες της σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Το 1999 στην πόλη Φενιάνγκ της Κίνας, η Τάο προσπαθεί να επιλέξει ανάμεσα σε δυο επίδοξους συζύγους, έναν πλούσιο κι έναν φτωχό, σε μία χώρα που εγκαταλείπει τις βιομηχανικές της κοινότητες προς όφελος ενός νέου ελιτιστικού επιχειρηματικού μοντέλου. Το 2014, χωρισμένη πλέον, προσπαθεί να επανασυνδεθεί με τον γιο της, Ντάολε, ενώ το 2025, ο Ντάολε, που έχει το ψευδώνυμο Ντόλαρ, σπουδάζει στο εξωτερικό, τόσο αποξενωμένος από τη μητέρα του που δεν μιλάει καν τη γλώσσα της. Η παγκοσμιοποίηση και η εξελιγμένη τεχνολογία έχουν έρθει με μεγάλο κόστος και η δυστοπία της ταινίας είναι ένας σιωπηλός εφιάλτης όπου κάθε είδους ανθρωπισμός έχει εξαλειφθεί στο όνομα της καπιταλιστικής προόδου.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Μα έχει ήδη ξεκινήσει από χθες.


Τα Παιδιά των Ανθρώπων | Children of Men | 2006

Βρισκόμαστε στο 2027. Μία παγκόσμια μόλυνση έχει καταστήσει το ανθρώπινο είδος ανίκανο να αναπαραχθεί και όλα τα κράτη βρίσκονται υπό δικτατορικά καθεστώτα που έχουν κηρύξει πόλεμο σε όσους ζητούν παγκόσμια ενότητα απέναντι στην κρίση. Ως αποτέλεσμα, σωρεία μεταναστών προσπαθεί να βρει καταφύγιο στη Βρετανία, ένα από τα τελευταία κράτη που παρότι διατηρεί μια λειτουργική κυβέρνηση, έχει μετατραπεί σε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος που τους συγκεντρώνει και τους εκτελεί. Ενας πρώην ακτιβιστής που πλέον έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα, επιστρατεύεται από μια επαναστατική ομάδα να προστατεύσει και να οδηγήσει μια Αφρικανή μετανάστρια που είναι οκτώ μηνών έγκυος σε μια επιστημονική εγκατάσταση στο εξωτερικό καθώς είναι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας να γλιτώσει από τον αφανισμό.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Εξαρτάται από πού θα το πιάσεις. Από τη δικτατορία ως απάντηση στις κρίσεις και την απάνθρωπη μεταχείριση των προσφύγων, η στειρότητα μοιάζει το μόνο φαντασιακό στοιχείο της ταινίας.


Ο Εξολοθρευτής | The Terminator | 1984

Μπορεί η ταινία να εκτυλίσσεται στο ‘σήμερα’ του 1984, μας προσφέρει όμως ματιές σε ένα 2029 όπου ο κόσμος είναι ένας απέραντος μεταλλικός σκουπιδότοπος της κόλασης, καλυμμένος από ανθρώπινα κρανία που θρυμματίζονται κάτω από τις ερπύστριες πολεμικών αρμάτων που μαζί με αεροπλανοφόρα λυμαίνονται γη και ουρανό φωτίζοντάς τον με τις λάμψεις θανατηφόρων λέιζερ. Πώς φτάσαμε μέχρι εκεί; Επειδή μια εταιρεία κατασκεύασε το Skynet, ένα αμυντικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης το οποίο απέκτησε αυτεπίγνωση και προξένησε πυρηνικό ολοκαύτωμα και τώρα χρησιμοποιεί έναν στρατό από μηχανές για να τσακίσει τους τελευταίους ανθρώπινους επιζώντες που έχουν οργανώσει ένα αντιστασιακό κίνημα.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Γιατί να κοιτάμε προς την τεχνητή νοημοσύνη όταν τόσα παρανοϊκά χέρια μπορούν να κάνουν τη δουλειά;


Το Φάντασμα στο Κέλυφος | Ghost in the Shell | 1995

Η μελλοντική μεγαλούπολη του 2029 μοιάζει εγκαταλελειμμένη στην ασχήμια και τη μιζέρια της. Η πραγματική ζωή έχει παραγκωνιστεί προς όφελος μιας κοινωνίας μηχανών, δημιούργημα των κυβερνήσεων και εφικτής λόγω της υπερ-εξελιγμένης τεχνητής νοημοσύνης, όπου οι άνθρωποι συνδέονται με υπολογιστές χάρη σε τεχνητά σώματα τα οποία ονομάζονται ‘κελύφη’ ενώ η συνείδηση που βρίσκεται μέσα τους, άλλοτε ‘ψυχή’, πλέον έχει τον χαρακτηρισμό ‘φάντασμα’. Οταν όμως εμφανίζεται ο μυστηριώδης Puppet Master και χακάρει τα ‘φαντάσματα’ προξενώντας σοβαρά διπλωματικά επεισόδια στις κυβερνήσεις, η ταγματάρχης Μοτόκο που αναλαμβάνει να ανακαλύψει τον χάκερ αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια της την ύπαρξη.
Πιθανότητες να συμβεί αυτό αύριο; Αν αξιολογήσουμε την καθοδηγούμενη εισβολή της εικονικής πραγματικότητας στη ζωή μας σε μόλις δύο δεκαετίες, πόσο απίθανο μοιάζει ένα τέτοιο σενάριο;

Ορέστης Μαλτέζος