του Παύλου Τσίου

ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ… Η’ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙ;;; Η γνώση και η αγνοία, δυο βασικές επιδράσεις σε ΟΟΟΟΟΟΛΑ μας!

Βασικότατες μάλιστα, χιλιάδες ρητά και γνωμικά έχουν γραφτεί περί αυτού. Και δεν μιλάμε για την αμάθεια, μιλάμε κατά πόσο είναι καλύτερα όταν γνωρίζεις κάτι που έχει συμβεί, αν μπορείς να ζεις μέσα σε αυτό ή αν ήταν καλύτερα να μην το μάθαινες ποτέ.

Θα μου πεις τώρα, αν σε μια σχέση έχει ο άλλος μυστικά από εσένα είναι ψεύτης; Σε κοροϊδεύεις; Δεν είναι σωστός απέναντι σου κλπ, πόσο ειλικρινής θα είναι…;;; Πόσο ψεύτης πόσο αληθινός…;;;

Εγώ πιστεύω πως όταν σε ορισμένες περιπτώσεις δεν δηλώνουμε μια αλήθεια, αυτό δεν μας κάνει άμεσα ψεύτες, αλλά με αυτό θα ασχοληθούμε σε άλλο κείμενο, αργότερα.

Η μη γνώση λοιπόν κάποιων γεγονότων είτε σε χρόνο που η παρουσία μας υπάρχει στη σχέση είτε συνέβη κατά τη διάρκεια, είναι καλό να είναι άγνοια. Ανάλογα βέβαια κατά πόσο μπορεί να διατηρηθεί στο μέλλον ως για πάντα άγνοια, γιατί αν γίνει γνωστό τότε άστα και κλάφτα…

Απόλυτα λοιπόν μπορώ να πω, πως το παρελθόν όλων μας, ανήκει στην δική μας κρίση κατά πόσο θέλουμε να το μοιραστούμε μέσα στη σχέση μας με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Εκεί είναι καλά να μην ξέρει… και δεν χρειάζεται και δεν είναι κάτι που μπορεί να μας φέρει ποιο κοντά και καλώς ή κακώς σίγουρα θα έχει μέσα καταστάσεις που αν μη τι άλλο γνωρίζοντας τες υποσυνείδητα θα τις συνδέσουμε στο σήμερα.

Είπαμε… η απόκρυψη, ειδικά συμβάντων από το παρελθόν μας, δεν μας κάνει ψεύτες. Μην τα μπερδέψουμε, δεν λέμε για μη ειλικρινή σχέση, λέμε για όλα αυτά που περάσαμε και δεν χρειάζεται να τα φέρουμε σε γνώση στον άνθρωπο μας.

Είναι οι αναμνήσεις μας, είναι ο τρόπος και οι καταστάσεις μιας άλλης μας εποχής, είναι γεγονότα που πολλές φορές δεν ήμαστε και πολύ περήφανοι για αυτά, είναι το εμείς χωρίς το τώρα μας με όποιον πλέον ζούμε.

Τώρα η άγνοια σε περιστατικά που θα συμβούν κατά τη διάρκεια της σχέσης μας είναι δίκοπο μαχαίρι…. Από όπου και να το αναλύσεις έχει κενά. Υπάρχουν απλά γεγονότα που δεν υπάρχει λόγος να μην αναφέρονται, υπάρχουν όμως και μερικά που αν τα πεις αλλάζουν τα πάντα, και πολλές φορές τα κρύβουμε. Εκεί πάμε στο πόσο αληθινοί ήμαστε απέναντι στον σύντροφο μας και στο πόσο ψεύτες, οπότε δεν έχει να κάνει με γνώση και άγνοια αλλά με την ποιο απλή μορφή κοροϊδίας.

Αν λοιπόν επιλέξουμε, αρχικά εμείς, στο αν θα δώσουμε την απόλυτη γνώση πρέπει να ξέρουμε πως αυτό θα έχει και τις ανάλογες συνέπειες στο παραπέρα. Αν θέλουμε όμως να κρύβουμε κάτι, από το ποιο αθώο ώς το ποιο σοβαρό, τότε οι συνέπειες βαρύνουν μόνον εμάς και κατά πόσο εμείς μπορούμε να ζούμε γνωρίζοντας τα!

Είπαμε… δίκοπο μαχαίρι!!! Από όπου και αν το πιάσεις σε κόβει…

Εγώ είμαι υπέρ της άγνοιας, κάτι που δεν έχεις μάθει ποτέ δεν έχει συμβεί και ποτέ, νόμος!!! Αν τώρα ο άλλος μπορεί να ζει μέσα σε αυτό τι να του πω…; Ας μην το έκανε…! Η γνώση εμένα θα μου τα αλλάξει όλα, θα μας τα αλλάξει όλα!

Οπότε…;;; Τι…;;; Απάντηση δεν έχω για κανένα τι είναι καλύτερο και τι όχι, ο κάθε ένας μας ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να αντέξει. Αυτό που ξέρω εγώ είναι πως θέλουμε και ζητάμε σαν βάση την ειλικρίνεια στη σχέση μας αλλά όταν αυτή είναι απόλυτη πολλές φορές δεν την αντέχουμε!

Ευλογημένος είναι αυτός που έχει τον τρόπο να κρατάει ισορροπίες, αλλά δεν είναι εύκολο. Η ζωή μας από μόνη της κυλάει πάνω σε τεντωμένο σχοινί, πόσα βήματα λοιπόν νομίζεις ότι θα κάνεις χωρίς να γλιστρήσεις??? Μακάρι να τα κάνεις όλα… μακάρι…! Αλλά αν πέσεις, έπεσες και τέλος!

Γνώση ή άγνοια λοιπόν…;;;