του Παύλου Τσίου

Για το καλό μου και το καλό σου… Ποιο είναι το καλό μου κατά βάθος και ποιος είναι αυτός που το γνωρίζει καλύτερα από εμένα?

θέλησα μεγαλώνοντας να κάνω τους τοίχους της ψυχικής μου φυλακής ποιο φιλικούς μαζί μου και κάθισα και έγραψα πάνω τους τις σκέψεις μου και τα όνειρα μου, ακόμα γράφω, οι δεσμοφύλακες μου ψάχνουν κάθε μέρα παντού να δουν που βρήκα την μπογιά, δεν την βρίσκουν όμως γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να ψάξει μέσα στις φλέβες της καρδίας μου!

Η καρδιά μας εκτός από βιολογικό όργανο που κατά βάση είναι υπεύθυνη για όλα στην οργανική λειτουργία του οργανισμού, είναι επίσης το βασικότερο όργανο για τα φτερά που έχουμε όλοι μας όταν γεννιόμαστε· γιατί φτερά έχουμε όλοι, όχι όπως των πουλιών, από τα άλλα, τα ψυχικά, και το αν θα τα ανοίξουμε να πετάξουμε ή όχι εξαρτάται δυστυχώς κατά βάση με ποιους μεγαλώνουμε και συναναστρεφόμαστε, και με ποιον θα χτυπήσει αυτή η ριμάδα η καρδιά στην πορεία μας…

Το ανοίγω λοιπόν τα φτερά μου και πετάω έχει να κάνει με ποιον έχουμε στο πλάι μας. Αν δηλαδή είναι αυτός ή αυτή που ξέρει να δείχνει πως να τα ανοίξεις και να πετάξεις… βασική ικανότητα σε όλο αυτό και κινητήρια δύναμη, είναι η αγάπη!

Οι γονείς μας είναι φυσικό να μας αγαπάνε, να θέλουν το καλό μας (πόσο σιχαίνομαι αυτήν την ‘καραμέλα” που ακόμα ακούω..)! Ποιο καλό όμως και από ποιά οπτική γωνία??? Το καλό μας με βάση τα δικά μας θέλω μας τα δικά μας πιστεύω και τα δικά μας όνειρά ή τα δικά τους??? Η επίσης επόμενη “καραμέλα” είναι «θα κάνεις και εσύ παιδιά μια μέρα, και θα δεις τη γλύκα». Δηλαδή αν δεν κάνω??? Τι…?

Καλά μου έλεγε ένας γέρος πάρα πολύ παλιά και ευτυχώς από μνήμη πάω καλά, «αγόρι μου ένα πράγμα να θυμάσαι όσο μεγαλώνεις και θα το δεις! Τη μισή μας ζωή μας την καταστρέφουνε οι γονείς μας, και την άλλη μισή τα παιδιά μας»!

Ναι αλλά αν δεν κάνω??? Δεν ισχύει, σωστά…?  Λάθος!

Μόνοι μας ήμαστε σε όλα και βασιζόμαστε στον παράγοντα τύχη. Να μας τύχει να ανατραφούμε από ανθρώπους που γνωρίζουν και έχουν μέσα τους το πώς να δίνουν δύναμη στα φτερά μας, και μετά να έχουμε την τύχη να μας αγαπήσει ένας άνθρωπος που να ξέρει πώς να μας κάνει να πετάμε.

Θεωρώντας είπαμε δεδομένη την αγάπη και τον κόπο των ανθρώπων που μας ανατρέφουν και μας μεγαλώνουν, είτε είναι είτε όχι οι βιολογικοί μας γονείς, μπορεί στην πορεία να ανακαλύψουμε πόσο πολύ λάθος ήταν πολλά από όσα έκαναν με βάση τα θέλω μας και τα πιστεύω μας… χωρίς βέβαια αυτό να είναι αμετάβλητο ή κακό. Τα φτερά συνεχίζουμε να τα έχουμε, θα μας μάθει να πετάμε το άλλο μας μισό που λογικά θα έρθει στην πορεία… μπορεί για άλλους να έρθει νωρίς και για άλλους αργά, αλλά έρχεται στο τέλος για όλους. Και αν ακόμα δεν έχει έρθει, μάλλον δεν ήρθε το τέλος!

Πολλές φορές μάλιστα έρχεται σε λάθος τόπο και χρόνο, αλλά δεν παύει να είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε. Και το βλέπουμε και το νιώθουμε γιατί πλέον δεν πατάμε, πετάμε! Βλέπουμε επίσης πόσο σημαντικό είναι για μας να νιώθουμε ότι πιστεύουν στην αξία μας στις ικανότητές μας και στα όνειρα μας άνθρωποι που ήρθαν ξαφνικά και άσχετα από το έμμεσο πουθενά, και μας μιλάνε σαν να γεννήθηκαν μαζί μας και να είναι εκείνο το αναπόσπαστο κομμάτι μας που θέλαμε για να ολοκληρωθούμε σαν άνθρωποι, και ναι είναι! Πως γίνεται λοιπόν κάποιος που εμφανίστηκε τόσο μετά στη ζωή μας που δεν ξέρει και πολλά για εμάς να μπορεί να μας δίνει αέρα στα φτερά μας??? Πολύ απλά γιατί μας αγαπάει πρώτα για εμάς και όχι για τον εαυτό του! Είναι η ανιδιοτελής αυτή αγάπη που βλέπουμε στις ταινίες με αίσιο τέλος και στα παραμυθία για παιδιά… κάθε τι αθώο είναι τόσο μα τόσο προσκείμενο σε ότι γράφω και τόσο  αληθινό!

Το καλό μου λοιπόν είναι αυτό που ξέρω εγώ για μένα και αυτό που μόνον η δική μου οπτική γωνία μπορεί να δει… αν λοιπόν έρθει στη ζωή σας κάποιος που μπορεί εξίσου και το βλέπει είναι αυτός που έχει και τη δύναμη να κάνει τα φτερά σας ενεργά και χρήσιμα, μην τον χάσετε! Όλα τα άλλα είναι θεωρίες του δήθεν σε αγαπώ και σε νοιάζομαι!(με κάποιο προφανή συμφέρον που δεν έχει ανιδιοτέλεια αλλά έμμεσο σκοπό.!!)

ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν ανατρέξετε στη ζωή σας τυχόν στιγμές όνειρα και αποφάσεις που από παρεμβολή του γονιού σας σήμερα δεν έχετε πάει παρακάτω όπως εσείς θα θέλατε μην τον κατηγορείτε, ο σκοπός ήταν και είναι καλός, απλά κανείς γονιός δεν έχει τη γνώση του πως ανατρέφω, ειδικά σε μια κοινωνία προβληματική όπως η δική μας! Οπότε τους αγαπάμε Και τους τιμάμε πάντα, και αυτό το ξέρουν πολύ καλά όσοι δεν τους έχουν πια κοντά τους, και ακόμα καλύτερα όσοι μεγάλωσαν χωρίς αυτούς!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ 2! Δεν χάνουμε από κοντά μας αυτόν τον άνθρωπο που μας δίνει τώρα φτερά… Πετάμε όσο ποιο ψηλά μπορούμε μαζί του!