του Παύλου Τσίου

Εντός εκτός και επί τα αυτά… Διανύουμε περίεργες μέρες και σαν μόνιμος κάτοικος Ελλάδας και Έλληνας φυσικά, δεν θα μπορούσα να ήμουν εκτός κλίματος. Θα μείνω λοιπόν εντός αλλά θα κρατήσω την ουδετερότητα μου όπως κρατάω και την ανωνυμία μου. Οπότε σήμερα δεν έχει κριτική καυστικά σχόλια κραξίματα περί των όλων που συνήθως λέμε, σήμερα θα μιλήσουμε για Ελλάδα!

Φυσικά έχω και εγώ την άποψη μου και τα πιστεύω μου, αλλά δεν έχω τη θέση και την ιδιότητα να τα παραθέσω από εδώ. Υπάρχουν ειδήμονες, που τόσες μέρες σκίζουν τα ιμάτιά τους και εργάζονται σκληρά μέρα νύχτα, για να σας περάσουν το πιστεύω του ο κάθε ένας από τη θέση του. Και ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα του μυαλού που σας έδωσε η μανούλα σας, αντιδράτε!

Βέβαια αυτό που βλέπω γύρω μου, με πολύ μεγάλη λύπη και πόνο, να μας αντιμετωπίζουν άπαντες σαν πειραματόζωα με στεναχωρεί. Και στεναχωριέμαι περισσότερο που αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ να δω το παιδί μου και τα παιδιά όλου του κόσμου, να ονειρευτούν. Δεν με νοιάζει για μένα… ότι θέση έχω σκοπό να κρατήσω και να πάρω, θα γίνει με γνώμονα να δω όλα τα παιδιά του κόσμου μας, στη χώρα μας, να κάνουν όνειρα.

Εμένα και όλους σαν εμένα, δυστυχώς, μας θεωρώ όλους υπευθύνους για αυτήν τη θέση που βρισκόμαστε… Άλλος πολύ, άλλος λίγο, αλλά όλοι έχουμε το ανάλογο μέρος ευθύνης! Μην λοιπόν νιώθουμε αγανακτισμένοι με όλα αυτά μόνο και μόνο για να ρίξουμε ευθύνες κάπου αλλού· ας αναλάβουμε οι ίδιοι πρώτα μερικές! Αλλά τι είπα τώρα ε; Ευθύνες, εμείς; (γέλια) Ας γελάσω κατσαρά που έλεγε και ένας παλιός κωμικός ηθοποιός. Εμείς δεν φταίμε ποτέ και για τίποτα, ποτέ δεν φταίγαμε, έτσι τα βρήκαμε· τώρα αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε δεν έχει να κάνει με μας…. Εμείς σημασία έχει ότι δεν φταίμε! Αυτό μετράει. Λυπάμαι που πιστεύω ότι μας αξίζει ότι περνάμε σήμερα, αλλά σκέφτομαι τα καημένα τα παιδάκια μας και θλίβομαι που αυτά όντως δεν φταίνε σε κάτι. Παρ’ όλα αυτά , ελπίζω σε καλύτερες μέρες με ό,τι και αν έχει σκοπό ο καθένας μας να κάνει από τη θέση του…

Θυμάμαι σε μια παλιά ελληνική ταινία τον αείμνηστο Μάνο Κατράκη στο ρόλο του πατέρα να μιλάει στα δυο παιδιά του και να τα συμβουλεύει επειδή μαλώνανε να είναι ενωμένα (δείτε τη σκηνή εδώ). Τους δίνει λοιπόν ένα ξύλο και λέει του ενός σπαστό, το σπάει στη μέση σε δυο κομμάτια. Τώρα του λέει σπαστά αυτά τα δυο ξανά. Προσπαθεί αλλά δεν σπανέ… Είδες του λέει, δυο μαζί είναι ενωμένα και ποιο δυνατά. Φανταστείτε λοιπόν τι θα μπορούσε να κάνει ένας λαός όταν είναι όλος μια γροθιά.

Καλή δύναμη σε όλους και ενότητα παιδιά… Είναι ότι μας έχει απομείνει και μας δίνει δύναμη, η ενότητα! Και αφού περιμένετε να πάρω κάποια θέση στο τέλος, την πήρα… Η ισχύς λοιπόν εν τη ενώσει!!!