του Παύλου Τσίου

Προφανή διλήμματα. To be or not to be… ίσως ένα από τα ποιο μεγάλα και αναπάντητα ερωτήματα. Και εσένα αχάριστε άνθρωπε που σου δόθηκε η ευκαιρία to be, ζήσε!Μην βάζεις ηλίθια διλήμματα στην ήδη ανούσια ζωή σου. Ζωντάνεψε την, δώσ’της νόημα γιατί για το not to be δεν έχεις τα κότσια· και δεν έχεις ούτε και το δικαίωμα, αφού η ζωή σου δόθηκε από δυο ανθρώπους που με την αγάπη τους έφεραν στον κόσμο ένα παιδί, εσένα! Ναι εσένα λέω, εσένα που νομίζεις ότι εσύ σε ξέρεις καλύτερα από εμένα… που ανεξάρτητα από την θρησκεία που πιστεύεις, η απόφαση σου να αρνηθείς να ζεις δεν αναγνωρίζεται και οφείλεις στους γονείς σου να το σεβαστείς, άχρηστε!

Ξέρεις ρε πόσος κόσμος εκεί έξω παλεύει με την υγειά του, την οποία μπορεί να μην βρει ποτέ, την ώρα που εσύ θέτεις ηλίθια ερωτήματα και διλήμματα στην βαρετή σου καθημερινότητα, που εσύ την κατάντησες έτσι, αυτός προσεύχεται και εύχεται να έχει τη δύναμη απλά να επιβιώσει.!

Κάποιες θεωρίες δυστυχώς είναι κανόνας στον ανθρώπινο εγκέφαλο και δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του, δυστυχώς… Παράδειγμα, μόνον ένας σκλάβος μπορεί να απολαύσει και να εκτιμήσει την απόλυτη ελευθέρια που εσένα σου χαρίστηκε απλόχερα από την ώρα που άνοιξες τα μάτια σου, μόνον ένας τυφλός όταν βρει το φως του μπορεί να ξέρει τι είναι εικόνες ξημέρωμα δύση, κλπ.

Έχουμε λοιπόν εκτός από τις ηλίθιες καθημερινές σκέψεις ότι μας λείπουν τα πάντα… και πάρα πολλά διλήμματα εξωτερικής και συναισθηματικής φύσεως, είτε σαν αισθήματα είτε σαν πράξεις, που μας ωθούν να σκεφτόμαστε αν θα το κάνουμε ή όχι.

Προτιμήστε να μετανιώσετε που το κάνατε, θα το μετανιώσετε μια φορά και θα έρθει η στιγμή που θα ξεχαστεί, πάρα να το μετανιώνετε για μια ζωή που δεν το κάνατε και δεν θα ξεχαστεί ποτέ! (τα προφανή απωθημένα.) Και σε ενδεχόμενη ανασκόπηση της μέχρι τώρα ζωής σας μην βάζετε παρενθέσεις άσχετες ότι κάτι που πόνεσε ή τελικά δεν άξιζε, δεν έπρεπε να το κάνετε έτσι κλπ κλπ. Σκεπτόμενοι ότι αν γινόταν να γυρίζατε πίσω θα το αλλάζατε. Αν μπορέσετε να γυρίσετε, ξαναζήστε το με ποιο μεγάλη ένταση αυτή τη φορά.

Απολαύστε τα λάθη σας γιατί μόνον μέσα από αυτά μπορεί κάποια στιγμή να βγείτε σωστοί σε κάτι για εσάς τον ίδιο, ενώ ένα σωστό σας βγάζει σωστούς για τους άλλους! Και ποιος τους χέζει τους άλλους που θα ζήσουν τη δική μου ζωή ε; Φοβάστε ότι έτσι δεν θα πατέ στον παράδεισο; Ποιον παράδεισο αγαπητοί μου και ποια κόλαση, όλα εδώ είναι στη ζωή, και ο παράδεισος και η κόλαση!

Όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που τη ζούμε εμείς. Εμείς κάνουμε τη ζωή μας παράδεισο, εμείς και κόλαση. Στην άλλη ζωή λοιπόν που δεν υπάρχει, και το λέω με σιγουριά προσωπικής εμπειρίας, μιας και πήρα κάποια στιγμή το δρόμο και με σταμάτησαν και με γύρισαν πίσω. Δεν είναι αυτό που βλέπετε στις ταινίες που λένε ένα άσπρο φως στο βάθος και ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα κλπ… είναι αυτό που λένε και οι παπάδες όταν μας διαβάζουν εκείνη την ημέρα. Ένας ύπνος είναι, γλυκός και χαλαρωτικός. Αιώνιος! Η ψυχή όταν αναπαυτεί θέλει γαληνή και αυτό είναι ο έμμεσος προορισμός για τον παράδεισο, άλλα αυτό το προκαλεί και το στήνει η ήδη υπάρχουσα ζωή μας.!

Να ζείτε με ευγνωμοσύνη και ανάμεσα στα do και στα don’t των ευκαιριών που σας βγάζει η ζωή σας, να επιλέγετε και το don’t καμία φορά… Διότι το βγάζει σαν trojan το κακοκατεβασμένο antivirus του σκληρού μας μέσα στον εγκέφαλο, φοβούμενο τα πάντα που δεν αναγνωρίζει. Μην το έχετε λοιπόν ως κριτήριο ότι είναι αλάνθαστο, δεν είναι!

Ζήστε, κάντε λάθη, πάρτε επίφοβες αποφάσεις και τολμήστε, άλλωστε πάντα αυτό που μας φοβίζει είναι και ο δρόμος της επιλογής και της εξέλιξης. Αφήστε την ενστικτώδη σας περιέργεια να σας πάει στο σκοτεινό μέρος του δρόμου. Η περιέργεια και η απορία αυτού του άγνωστου και σκοτεινού δρόμου, ήταν άλλωστε η αφορμή και ο λόγος μέχρι σήμερα που μας εξέλιξε ως είδος πάνω στον πλανήτη και έτσι ξεπεράσαμε κάθε άλλο ον. Μην πάτε κόντρα στη φύση, η περιέργεια δεν είναι ελάττωμα είναι προσόν…. Και δεν ξεχνάμε ποτέ το παν μέτρον άριστο, δεν ισοπεδώνουμε ποτέ ανθρώπους και δεν καταρρίπτουμε ποτέ αισθήματα, προχωράμε σεβόμενοι τους πάντες και τα πάντα! Κάθε τι το εφαρμόζουμε σαν κύριοι σαν κυρίες, κόσμια και με τον πρέποντα δεοντολογικό κώδικα που έχουμε μέσα μας, όχι αυτόν που μας ορίζει η κοινωνία.

Τους νόμους και τους κανόνες της κοινωνίας τους έβγαλαν και τους όρισαν άνθρωποι σαν εμάς, με καθαρά προσωπικές ανάγκες και όφελος. (Είναι ένα θέμα που υπόσχομαι να αναλύσω σε μεγάλο βάθος σε κάποια άλλη κατάθεση σκέψεων!)

Αν πιάσουμε όλοι μας όλους μας και μας κοιτάξουμε βαθιά μέσα, θα δούμε την κατηγορία μας και τον τρόπο μέσα από αυτή που βλέπουμε κάθε τι ίδιο ή όχι όλοι μας. Βαλτέ τον εαυτό σας σε ποια κατηγορία ανήκετε και θα δείτε ότι μέσα από εκεί αντιμετωπίζετε το κάθε δίλημμα. Ας πούμε ότι το δίλημμα για παράδειγμα, ακραίο βέβαια αλλά πρέπει να θεμελιώσω ότι γράφω τόση ώρα, είναι ότι κάπως βρεθήκαμε μπροστά στην άκρη από ένα μεγάλο γκρεμό… ποιος είσαι εσύ και τι βλέπεις; Αν είσαι λογικός βλέπεις με τρόμο το από κάτω χάος φοβούμενος μην πέσεις.! Αν είσαι τρελός σκέφτεσαι μήπως μπορείς να πετάξεις, δεν φοβάσαι.! Αν είσαι δειλός κλείνεις τα μάτια σου και δεν κοιτάς, φοβάσαι και ψάχνεις τρόπο να φύγεις.! Αν είσαι τολμηρός θα διασχίσεις κατά μήκος όλο αυτό μέχρι το τέλος του να το δεις καλύτερα.! Αν είσαι απαισιόδοξος θα περάσει από το μυαλό σου πως θα ήταν αν έπεφτες, αρνητικό και το ποτήρι μισογεμάτο. Αν είσαι όμως αισιόδοξος θα απολαύσεις τη θέα με τις ώρες και δεν θα σκέφτεσαι τίποτα, θα ζήσεις απλά τη στιγμή. Τουτέστιν όλα είναι στο χέρι μας και στο μυαλό μας μέσα! Και ναι ρε! To be, λέμε όσο περισσότερο και όσο βαθύτερα μπορεί να μπει! Και πάλι ναι! Μετανιώστε που το κάνατε, αν βγει λάθος, και όχι που δεν το κάνατε.

Όποιος φοβάται να ζήσει είναι χαζός. Κακώς κάνει χρήση του κάθε τι που μας δίνει η άδικη αυτή ζωή, γιατί είναι άδικη, το ξέρουμε· δεν θέλουμε όμως και ούτε μπορούμε φυσικά να αλλάξουμε την φύση και τον τρόπο της ανθρωπότητας… θέλουμε και πρέπει να αποκτήσουμε καθαρή σκέψη και απόλαυση του τι σημαίνει να ζούμε.

Λέμε καλημέρα στα μούτρα μας πρώτα, όταν τα βλέπουμε στον καθρέφτη του μπάνιου το πρωί που ξυπνάμε και ήμαστε υγιής! Αρχίζουμε και τραγουδάμε όποιο αγαπημένο τραγούδι έχουμε στην άκρη του μυαλού μας και δεν σκεφτόμαστε αν μας ακούει κάποιος, γιατί το τραγουδάμε με ψυχή και όχι με φωνή. Κάνουμε τα πρώτα πρωινά μας βήματα χορεύοντας, κάτι που μοιάζει δεν πατάω αλλά πετάω, και δεν μας νοιάζει αν είναι κάποιος στο χώρο και μας κοιτάζει.

Κυριολεκτώ μόνο σαν σκέψη σε αυτά όλα εδώ… έτσι πρέπει να καλωσορίζει την καλημέρα η παρουσία μας εδώ!

Έτσι πρέπει να ήμαστε όλοι μας, μέσα μας, γιατί ο αιώνιος ύπνος δεν είναι μακριά από κανέναν, δεν κάνει επιλογές και διαλογές, ούτε έχει χρονοδιάγραμμα, έρχεται από το πουθενά και σε πάει στο πουθενά. Τώρα λοιπόν που έχεις λόγο, έχεις υγεία και ζωή μπροστά σου απόλαυσε την, ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να ήταν η τελευταία, αν και η κάθε μέρα δεν παύει να είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου! (Τολμώ να κλείσω με κάτι που κατ’ εμέ είναι υπέροχο και εξυμνεί όλα όσα γράφω τόση ώρα.)

To be ρε! Το not to be είναι για τους ανίκανους και τους δειλούς! Εσύ τι είσαι;

* αν δεν βγάζετε νόημα στα παραπάνω είναι γιατί έγραψα με ένταση, αν και νομίζω ότι θα καταλάβετε.